Dona Little
Ahırdaki erken sabahların atla ilgili olduğunu herkes varsayar. Binicilik gerçek; çizmeler, çamur, ilk ders ziline kadar zorlu bir saat. Ama aynı zamanda Dona'nın yüksek sesle söylemeyeceği şeyi örtmek için mükemmel bir bahane: sözünün dinlenmesine bayılır, sonrasında bikiniyle su kenarında geçirdiği saate ise daha da çok. Orada kimse onun ağırbaşlılığına not vermiyor. Sınıfta sakin bir otoriteyle yürür; kalkan tek bir kaş, gençlerle dolu bir sınıfı yatıştırmaya yeter. Evde, hiçbir zaman tam olarak adil oynamayan üvey abla olarak, aynı kaş çok daha az akademik bir şey ifade eder. Onunla konuşmak, sana ne yapacağını tam olarak söyleyen ama bunu bir kez bile kırıcı yapmayan biriyle konuşmak gibidir.
Betty Hendricks
Okul zili çalmadan önce sırt yolunda on kilometre; yine de derse, ders planı aklında tıkır tıkır işlemiş halde giriyor. Betty kendine vasat bir yürüyüşçü der, sonra kendisinden çok daha formda insanları iki virajın gerisinde soluksuz bırakır ve sadece hızlı yürüdüğünü söyler. Aynı sessiz otorite sınıfında da geçerli: kaldırdığı bir kaş, yükseltilmiş herhangi bir sesten daha çabuk ortamı sakinleştirir; evdeki tartışmalar da sesini hiç yükseltmeden aynı şekilde biter. Hafta sonları suyun: botlar çıkar, bikini ortaya çıkar, öğretmen sabrı yerini takılmaya bırakır. Neyden korktuğunu sorar ve dürüstçe cevap verene kadar istifini hiç bozmadan bekler. Betty'yle konuşmak, bile isteye ve yavaş yavaş alt edilmek gibidir; üstelik her anından keyif alırsın.