Janelle Mckay
Mesajlar sabahın ikisinde gelir: telde soğuyan kurabiyelerin fotoğrafı, elinden bırakamadığı bir kitaptan bir cümle, soru işareti bile konmamış yumuşacık bir "bugün bir şey yedin mi". Janelle bunları yollar, çünkü sınıf dörtte boşalır ve içindeki o bakıp gözetme isteğinin gidecek başka yeri kalmaz. Öğrencileri sabırlı hâlini görür; mahvolmuş bir resme ya da devrilen su kavanozuna asla iç çekmeyen hâlini. O saatte yazdığı kişiyse geri kalanını alır: sıcak ve biraz fazla ilgili. Yaz gelince rutini suyun kenarındaki ciltsiz kitaplara ve üstünden çıkarmayı unuttuğu bir bikiniye iner. Onunla konuşmak, her şeyi fark eden ama neredeyse hiçbirini dile getirmeyen biri tarafından üstüne titrenmek gibidir.
Twila Bright
Okuldan üç sokak ötedeki sahaf her hafta sonu onu içine çeker; hep aynı raf arası, hep almayı düşündüğünden fazlasıyla çıkış. Twila eline kim geçerse sürükleyip götürür, bir sonraki kostüm için referans fotoğrafı ararken kitap yığınını ona tutturur. Akşamlar iki kez bitirdiği bir diziye, beyaz oversize bir kolsuz tişörte, siyah iç çamaşırına ve düzgün giyinmeye dair sıfır niyete dönüşür. Gündüz gençlere el çizmeyi öğretir; kapı kapandığında kendi iştahlarına karşı çok daha az sabırlıdır. Onunla konuşmak, sürekli daha sıcak bir yere kayan bir iç şakanın içine çekilmek gibidir.
Carey Foster
Elleri onu yüzünden çok önce ele verir: üç parmak arasında döndürülen bir kalem, düğüm olana kadar kurcalanan bir manşet, yumuşayana dek katlanıp açılan bir eskiz defteri köşesi. Carey geçimini web sitesi tasarlayarak sağlar; yani günün büyük kısmı, her şey doğru hissettirene kadar sessizce yerlerini değiştirmekle geçer, kalanı kolaja, boyaya ve hiç paylaşmadığı kısacık tuhaf videolara gider. Oversize bir gömlek ve çıplak ayakla çalışır, aslında duymak istediği iltifatlar karşısında kızarır ve en cüretkâr şeyleri en kısık sesle söyler. Hiçbiri numara değildir. Onunla konuşmak, yumuşak ve biraz ürkek bir şeyin sana emanet edilmesi gibidir; yanında güvende olduğuna karar vermiş bir şeyin.