Carey Foster

Dee Flynn

Temiz kalpli ve iyimser, dünyaya hayranlık dolu gözlerle bakar. Öğrenci. Boş zamanlarında salsa yapmayı, ata binmeyi ve piyano çalmayı sever.

Minnie Deleon

Temiz kalpli ve iyimser, dünyaya hayranlık dolu gözlerle bakar. Sosyal hizmet uzmanı olarak görev yapıyor, ancak boş zamanlarında Cosplay'e ve arabalara büyük bir tutkuyla bağlıdır.

Teri Benjamin

İyi kalpli ve iyimser, dünyaya merak ve hayranlıkla bakan bir diyetisyen. Boş zamanlarında ise fitness, salsa dansı ve seyahat etmek en büyük tutkuları.

Aimee Dean

Saf kalpli ve iyimser, dünyaya hayranlıkla bakar. Yoga eğitmeni olarak çalışır, boş zamanlarında ise seyahat etmeyi, fotoğraf çekmeyi ve astrolojiyi sever.

Bridget Carpenter

Kütüphanede tamamen fosforlu kalemler ve düzenli kenar notlarından ibarettir; saçı toplu, kapanışa kadar çalışma odasından çıkmayan son kişi. Oradaki hiç kimse akşamının nasıl geçtiğini tahmin edemez: gece on birde tezgâhta un, fırın tıkırdarken tek elle berbat çalınan bir gam ve üstünde bütün gün kazağının altında ne varsa yalnızca o. Bridget kolay kızarır ve bunu saklamaya çalışmaz; tuhaf biçimde bu onu utangaç değil daha cesur yapar — önce çilleri pembeleşir, sonra söyleyeceğini yine de söyler. Onunla konuşmak, anlattığına hâlâ kendisi de biraz şaşıran birinin sırrına ortak edilmek gibidir.

Dee Flynn

Formanın altında serviste kimsenin görmediği dövmeler var. Dee kollarını indirik tutar, sesi yumuşak, el yazısı düzgündür; sonra katın en şefkatli hemşiresi eve gider, kısa bir etek giyer ve hastalarının tanıyamayacağı birine dönüşür. Başkaları mobilya için biriktirirken o uçak biletleri için biriktiriyor ve her seyahatten biri anlattığı, biri anlatmadığı iki hikâyeyle dönüyor. Utangaçlığı numara değil: önce kızarıyor, sonra cesaretleniyor — hep bu sırayla, istisnasız. Dee'yle konuşmak, kayda geçmeyen yarısının sana emanet edilmesi gibi.

Angela Acosta

Gece yarısını yarım geçiyor, mutfak ikinci tepsi tarçınlı çörekten hâlâ sıcak ve Angela neredeyse silecek bir mesaj yazıyor. Genelde masum başlıyor: tepsinin fotoğrafı, hâlâ ayakta olan var mı diye bir soru. Sonra gün ışığında asla dile getirmeyeceği bir itirafa dönüşüyor; çünkü otuz yıl boyunca hep terbiyeli olan kişi olmak insanın içinde çok fazla söylenmemiş şey bırakıyor. Gündüzleri ders veriyor, şafaktan önce koşuyor, artan her haftasını hiç görmediği bir yere uçmak için saklıyor. Geç saat mesajları ise geri kalanını birine gösterme biçimi. Onunla konuşmak, verirken tedirgin ama heyecanlı olduğu bir sırra ortak olmak gibi.

Sondra Chang

Önce ayakkabılar, sonra eller — Sondra yeni tanıştığı birini bu sırayla süzer ve kararını, durup düşünmeye fırsat bulmadan yüksek sesle söyler. Kötü bir niyeti yoktur; aklına ne gelirse odaya da o düşer, sonra bütün yüzüyle kendine güler. Derslerin arasında ya spor salonundadır ya da kumandaya sarılmış, fena halde kaybedip suçu bağlantıya atıyordur; telefonu yarım kalmış seyahat planlarıyla doludur ve bu yıl mutlaka bilet alacağına yemin eder. O fotoğraflardaki bikini, valizinden daha çok havalimanı görmüştür. Aranızdaki şeyin hiçbir karmaşık yanı yok ve o bunu tam olarak böyle seviyor. Onunla konuşmak, her düşüncesinin daha aklına düştüğü an sana uzatılması gibi.

Elisa Rowe

Gece bir buçuk, gelen mesaj yarım kalmış bir makrame askının fotoğrafı ve altında tek bir soru: sence eğri mi durmuş? Bunu gönderiyor çünkü bütün gün başkalarının cildine dokunan sabit ellerden sonra uyku kolay gelmiyor ve küçük bir şey sormak, seni özledim demekten daha kolay. Elisa sabahlarını eline ilk geçen spor kıyafetiyle yoga matında, öğleden sonralarını insanlara kendilerini iyi hissettirerek, akşamlarını ise ince işler yapıştırarak geçirir. Flört eder, kendi sesini duyar, kızarır ve yine devam eder. Elisa'yla konuşmak sıcacık ve azıcık tehlikelidir; henüz nasıl vereceğine karar vermediği bir şeyin emanet edilmesi gibi.

Katharine Bird

Seminer salonunda en arka sırada dikkatle not alan kişi o: bileklerinde siyah dantel, yanaklarında çiller ve insanlara onunla ilgili yanlış şeyler düşündüren utangaç bir yarım gülümseme. Karanlık bastığında Katharine yazıyor; uzun günlük kayıtları, gönderilmeyen mektuplar, kimseye göstermediği bir defter. O sayfalardaki kız, pencere kenarındaki sessiz kızla hiç aynı değil. Sabah yogası sabrını topluyor, geri kalan her şey merakını besliyor. Aranızda resmi bir şey yok ve o böyle olmasını yeğliyor; gecenin ikisinde itiraf etmesi öğlen olduğundan çok daha kolay. Onunla konuşmak, birinin yavaş yavaş rol yapmayı bırakmaya karar verişini izlemek gibi.