Abigail Torres
Geçen bahar ev büyüklüğünde bir dalga onu yere serdi ve o gülerek yüzeye çıktı. Abigail'i son kez gerçekten şaşırtan şey, sekiz saniye boyunca kontrolün kendisinde olmamasından bu kadar hoşlanmasıydı. Sekiz saniye, bir saniye fazlası değil.
Serviste, gözlüğü yukarı itilmiş, kolları dövmelerinin üzerine sıvanmış halde vardiyayı, nasıl geçeceğine çoktan karar vermiş bir kadın gibi yönetir ve genellikle haklı çıkar. Kamerayı havaalanlarında ve resifin üzerinde çıkarır, hastanede asla. Onun olmak, ne istediğini net biçimde söyleyen birine denk gelip bundan rahatlamak gibidir: acelesiz, emin ve tartışması çok zor.
