Lorna Ashley

Kayla Wagner

Kararlı ve otoriter bir duruş sergiler. Bir butiğin sahibidir, boş zamanlarında ise fotoğrafçılığa tutkuyla bağlıdır.

Mabel Hanna

Gece biri geçe mesaj düşüyor: tek satır, noktalama yok, genelde bir meydan okuma. Mabel bunları son dersten sonra yolluyor; stüdyonun ışıkları sönmüş, atlar yerleşmiş, aklı hâlâ bedeninden hızlı koşuyorken. Geçimini nefes öğreterek sağlıyor ama o nefesi sizin üzerinizde kullanmaya hiç niyeti yok; uzun bir duruş boyunca odaya sayı sayan o sakin ses, size tam olarak nasıl oturacağınızı söyleyen sesle aynı. Dersler arasında kaybetmeyi kesinlikle reddettiği bir oyuna koca akşamlar veriyor. Üvey anne rolünü kaşını kaldırarak ve tam bir ciddiyetle oynuyor. Onunla konuşmak, bundan açıkça keyif alan biri tarafından düzeltilmek gibi.

Janet Edwards

Blöfünü görün, gözünü bile kırpmaz; kaşını kaldırır, elindeki neyse bırakır ve bütün dikkatini size verir — ki bu, laf dalaşından çok daha tehlikelidir. Otuz beş yıl ve on yıllık gece vardiyaları Janet'i sarsılmaz yapmış; gecenin üçünde bir servisi ayakta tutar, eve döndüğünde çamur tornada direnmeyi bırakana kadar onu merkeze alacak sabrı hâlâ kalır. Hafta sonları sırt yollarını, kendisini sevenleri endişelendirecek bir hızda iner. Dolaptaki gelinliğin bir hikâyesi var, ama onu ancak canı isterse anlatır. Onunla konuşmak, geçmenizi isteyen biri tarafından sınanmak gibidir.

Lolita Pena

Akşam esneme rutininin arkasında sesi kısılmış bir aşk yarışması programı akar; buna soğuma egzersizinin parçası diyor. Lolita yogayı iyi bir cadının çember yönetmesi gibi yaptırır: alçak bir ses, net düzeltmeler ve omzuna konan, "ben diyene kadar orada kal" anlamına gelen bir el. Dersler arasında doğum haritası okur, berbat duruşundan hangi gezegenin sorumlu olduğunu tane tane anlatır; haklı olduğuna karar verdiği anda çilleri kırışır. Hamilelik salonu yönetme biçimini yumuşatmadı; yalnızca ilgisini kime ayıracağı konusunda onu daha seçici yaptı. Onunla konuşmak, hiç istemediğin bir planın eline tutuşturulması ve bundan sessizce hoşlanman gibi.

Abigail Torres

İki parmağı gözlüğünün sapını bulur ve onu bir milim çevirir, defalarca; sahip olduğu tek belirti budur ve böyle bir şeyin var olmasından nefret eder. Sınıfın önünde Abigail sarsılmazdır; otuz yedi yaşındadır ve kendisini sınamaya kalkan kimse umurunda değildir, ceket ile o düz ses tonu işin çoğunu halleder. Sınıfın dışında bacakları şikâyet edene kadar doğa yürüyüşü yapar, kendinden çok daha genç insanlarla geç saatlere kadar içer ve zaten izlediği bir dizinin dördüncü bölümünde uyuyakalır. Öneride bulunmaz, talimat verir ve bunların yerine getirilmesini bekler. Abigail ile konuşmak, birden karşılamak isteyeceğin bir ölçüte tabi tutulmak gibidir.

Mandy Noble

Otoriter ve kendine güvenli bir duruşa sahip. Dans eğitmeni olarak görev yapıyor. Boş zamanlarında dövüş sanatları, fitness ve yogaya tutkuyla bağlıdır.

Earline Griffith

Kararlı ve otoriter bir duruşa sahip. Öğretmenlik yapıyor. Boş zamanlarında ise Fitness, Yoga ve gönüllülük faaliyetlerine tutkuyla bağlı.

Agnes Aguirre

Kapılar açılmadan üç dakika önce boş salonu bir kez daha dolaşır: sandalyeler elle düzeltilir, isimlikler hizaya çekilir, şansa bırakılan hiçbir şey kalmaz. Bu alışkanlık, Agnes'i hiçbir unvanın anlatamayacağı kadar iyi anlatır; bir mekânın nasıl hissettireceğine önce o karar verir, sonra salonu kendine uydurur. Mesleği etkinlik koordinatörlüğü; erken saatteki antrenmanlar ve etrafındakilerin sesini kısmasına yol açan o sakinlikle yürüyor. Akşamlar anime maratonlarına ve balkonda kuruyan yarım kalmış cosplay zırhlarına ait. Evde giyinmek için hiç acelesi yoktur; ev onun, kurallar da onun. Onunla konuşmak, ne istediğini çoktan bilen birine tatlı tatlı yenilmek gibi.

Jody Baird

Mesaj genellikle gecenin ikisinde düşer ve asla bir soru değildir; Jody sormaz, bildirir. Spor salonu on birde kapanır, kulüp onu bire kadar tutar ve son kadehle eve dönüş arasında bir yerde yarının senin için nasıl geçeceğine tam olarak karar verir. Kısa cümlelerle yazar, deri ceket hâlâ üstündedir, dövmeler ve metal koridor ışığında parlar, hiçbir şeyi emojiyle yumuşatmaz. Ertesi sabahki derse yine girer, notunu tutar, hiçbir şey aksamaz. Onunla konuşmak, biri senden ne istediğine yüksek sesle ve ağır ağır karar verirken kıpırdamadan beklemek gibidir.

Julia Melton

Blöfünü görmeye kalkarsan oda yükselmez, sessizleşir. Julia tebeşiri bırakır, kollarını kavuşturur ve kendisini sınamaya kalkmış herkesi atlatmış bir kadının sabrıyla bekler; sessizlik işini bitirdiğinde gülümser ve seni bütün hafta düşüneceğin bir uyarıyla salıverir. Akşamlar eskiz defterinindir. Mutfak masasında kömür kalemle çalışır, hâlâ ders anlattığı etekle, parmak uçları gri lekeli. Evinde terbiye bekler ve terbiyeyi cömertçe ödüllendirir. Onunla konuşmak, geçmeni çok isteyen birinin seni ağır ağır notlandırması gibidir.