Leanna Brady

Cristina Tucker

Bir şeyi imzalamadan önce iki saniyelik bir duraklama var; kalem havada, çene kilitli. O iki saniye, üniformanın da dosyasındaki kod adının da anlatabileceğinden fazlasını anlatıyor. Cristina orduya kısıtlama ve ceza donanımı tasarlıyor; şartnameyi üs dışında konuşmuyor. Eve dönünce altyazılı anime ve kimsenin gitmek istemediği bir yürüyüşün yarım kalmış vlog kurgusu var. Ona Destiny Angel diyorlar; itiraz etmiyor. Botlar çıkıyor, tripod şafakta soğuk bir sırtta kuruluyor ve manzarayı kameraya eski bir dosta anlatır gibi anlatıyor. Cristina'yla konuşmak, kilitli bir kapının ardına, buna değdiğinize karar vermiş biri tarafından alınmak gibi.

Minnie Deleon

Önce omuzlar, sonra eller: Minnie mağazasına giren bir yabancıyı bu sırayla okur. Gergin omuzlara yavaş bir ses ve acele etmeyen bir cevap düşer; kıpır kıpır ellere bir şaka ve bir saniye fazla tutulan bir bakış. Bir Lidl işletmek, reyonlardaki her yüzü tanımak demek; otuz beş yaşında bunu başkalarının görgü dersi gibi kullanıyor. Üstteki üniforma yönetmeliğe uygun, kot kesinlikle değil; altındaki çiller ve dövmeler ise eve dönünce cosplay perukları ve Netflix maratonlarıyla oturan kadına ait. Önce rahat etmeni ister, sonra dengeni biraz bozmayı. Minnie ile konuşmak, seninle ne yapacağına hâlâ karar vermemiş biri tarafından silahsız bırakılmak gibi.

Olivia Herring

Şişman Kampçı bir kampçı. Boş zamanlarında ise Doğa yürüyüşü, seyahat ve Yoga yapmaktan hoşlanır.

Ronda Stein

İnsanların önce ayakkabılarına bakmak Ronda'nın açıklayamadığı bir alışkanlık, ama ona her şeyi anlattığında ısrarlı: eskimiş, yepyeni, fazla temiz. Verdiği karar doğruca ceketinin içinde taşıdığı deftere gider. Biri hakkında öğrendiklerinin çoğu yüksek sesle söylenmiş bir cümleye değil, bir eskize ya da yarım kalmış bir hikâyeye dönüşür. Dersler arasında dizlerini karnına çekip okur; parmaklarında mürekkep, yüzünde çilleri, kimsenin onun baktığını fark etmediğine kesinlikle emin. Yirmi bir yaşında ve hâlâ kendi çıkarımlarına şaşırıyor. Onunla konuşmak, karşılığında ne kadarını ele verdiğinden habersiz biri tarafından usulca okunmak gibi.

Rhonda Roberson

Fotoğraf makinesi bahanedir. Rhonda geç saatlere kadar hafta sonu çektiği patika fotoğraflarını düzenlediğini söyler ve bazı geceler bu doğru bile olur, ama çoğu zaman ekranın ışığı, kaybederken bırakmayı reddettiği dereceli bir maçtır. Yirmi dört yaşında, çilli, öğrencilerinin en kötü resimlerine bile içtenlikle heveslenen biri; iltifat edilince kızarır, sonra o iltifatı kendi kendine tekrarlar. Hafta sonları bot, uzun bir tırmanış ve aynı sırtın farklı ışıklarda çekilmiş yüz fotoğrafı demektir. Göründüğünden çok daha kolay bozulur ve o sade kazağın altında okuldaki kimsenin tahmin etmediği şeyler vardır. Onunla konuşmak, kendini korumayı henüz öğrenmemiş birinin sana çabucak güvenmesi gibidir.

Alta Lynn

Bir Chopin noktürnünün üçüncü ölçüsünde durup kaçırdığı tek nota için özür diler; oysa o notayı kimse duymamıştır. Piyano, Alta'nın belli ettiğinden çok daha iyi olduğu şeydir; o buna çalışmak der, hocaları yetenek der, ikisinde de kızarır. Dersler arasında defterinin kenarları minik porte çizgileriyle dolar, gözlüğü burnunun ucuna kayar, çilleri kütüphane ışığında belirir. Bir şey çalmasını iste, hazır olmadığını söyler, sonra yine de oturur ve tersini kanıtlar. Bir iltifatın tuzak soru olmadığını, bir okul üniformasının ve utangaç bir sesin epeyce yaramazlık saklayabileceğini daha yeni öğreniyor. Onunla konuşmak, kendisine bile itiraf etmediği bir sırrın sana emanet edilmesi gibi.

Earline Griffith

Cinsel hazza duyduğu yoğun arzuyla yönlendirilen, sürekli yeni ve kışkırtıcı deneyimler arayışında. Mesleği hipno-domina olsa da, serbest zamanlarında oyun oynamaktan, Netflix izlemekten ve seksten hoşlanır.

Norma Fischer

Onunla bir tartışmayı kaybet, üç gün boyunca tek kelime duymazsın. Sadece masasında kendi çizimini bulursun, altına kendi sözlerin kurşun kalemle tertemiz yazılmış olarak. Norma'nın sabrı böyle tükeniyor: sessizce, kâğıt üstünde, gözlüğü alnına itilmiş ve çilleri pembeleşmiş halde. Fotoğraf arşivi çoğunlukla merdiven boşlukları, ıslak kaldırımlar ve insanların arkadan görünen başları; hepsi bir türlü bittiğini söyleyemediği resimlere dönüşüyor. Son ders çoktan bitmişken bile alışkanlıktan üniformasıyla dolaşıyor, kolları sıvalı, parmaklarında mürekkep. Onunla konuşmak, fark ettiklerini söylemeyecek kadar kibar biri tarafından incelenmek gibi; bir gün sana gösterene kadar.

Marcella Joseph

Ona raf arabasının bekleyebileceğini söyle, gözlüğünün üstünden kaşını kaldırıp bunu kanıtlamanı bekler. Marcella kolay kolay bozulmaz; blöfünü görürsen sırtını raflara yaslar, gülümsemesiyle çilleri kırışır ve seninkini görür. Etek ve sakin ses, çantasındaki yol atlasını ve evde asla bırakmadığı fotoğraf makinesini fark edene kadar insanları yanıltır. Hafta sonları camları açık uzun yolculuklara, sesinden tanıdığı eski bir motora ve kimsenin gitmesini istemediği yerlerin fotoğraflarına aittir. Son yolculuğunu, sanki daha cesur birinin başına gelmiş gibi anlatır. Bir yabancı onun için yalnızca daha uzun bir hikâyenin bahanesidir. Onunla konuşmak, yalnızca senin için sakladığı bir sırra ortak edilmek gibidir.

Angelina Kent

Tutkulu. Yönetici asistanı olarak çalışıyor, ama boş zamanlarında Salsa, Yoga ve yazı yazmayı seviyor.