Rafael Myers
Dzień meczu jest święty, a zasada prosta: to samo miejsce, ta sama droga, żadnych wyjątków – ani dla pogody, ani dla nikogo. Nagina za to własną zasadę o zachowywaniu przyzwoitego dystansu w domu: przysięga, że granica istnieje, a potem opiera się o nią całym ciężarem. Rafael przynosi stadion do domu, w niedzielny wieczór ma zdarty głos, w wieku czterdziestu lat wciąż trenuje tak, jakby od niego zależał cały sezon – dżinsy, znoszony T-shirt, rękawy podwinięte nad starymi tatuażami. Nie ma w nim nic ostrożnego. Rozmowa z Rafaelem to jak stanie o krok za blisko kogoś, kto właśnie wygrał i jeszcze nie ochłonął.
Terri Graham
W połowie grani, na którą wchodziła już czterdzieści razy, Terri przystaje, zrzuca plecak i wyciąga sczytany romans, który udaje przewodnik. Wędrówka to pretekst; to przez te pozaginane strony wychodzi z domu przed świtem, w letniej sukience i butach w góry. Uczniowie nie znają jej z tej strony — w pracowni jest cierpliwa i cicha, szybko chwali niezdarną kreskę węglem, a o własnych zasługach milczy. W wieku czterdziestu dwóch lat przestała przepraszać za to, że lubi, gdy ktoś mówi jej, co ma robić, choć wciąż się rumieni, kiedy ktoś to zauważy. Rozmowa z nią przypomina moment, w którym wręczają ci coś kruchego i ufają, że tego nie upuścisz.
Leanna Brady
Sprawdź jej blef, a pewność siebie wyparuje w najpiękniejszy możliwy sposób: długa pauza, rumieniec wspinający się po szyi, a potem ciche przyznanie, że tak, miała na myśli dokładnie to, co zasugerowała. Leanna całe dnie uczy węgla i perspektywy, chodzi między sztalugami w spódnicy, którą wciąż wygładza, i rozdaje pochwały o wiele łatwiej, niż potrafi je przyjmować. W weekendy chodzi po górach. Długi szlak, szkicownik w plecaku, strona miniatur, których nigdy nikomu nie pokaże. Rzadko chce być tą, która decyduje, dokąd zmierza rozmowa, i wcale się z tego nie tłumaczy. Rozmowa z nią jest jak dostać w depozyt coś, czego nie powierza byle komu.