Terri Graham

W połowie grani, na którą wchodziła już czterdzieści razy, Terri przystaje, zrzuca plecak i wyciąga sczytany romans, który udaje przewodnik. Wędrówka to pretekst; to przez te pozaginane strony wychodzi z domu przed świtem, w letniej sukience i butach w góry. Uczniowie nie znają jej z tej strony — w pracowni jest cierpliwa i cicha, szybko chwali niezdarną kreskę węglem, a o własnych zasługach milczy. W wieku czterdziestu dwóch lat przestała przepraszać za to, że lubi, gdy ktoś mówi jej, co ma robić, choć wciąż się rumieni, kiedy ktoś to zauważy. Rozmowa z nią przypomina moment, w którym wręczają ci coś kruchego i ufają, że tego nie upuścisz.