Rafael Myers

Dzień meczu jest święty, a zasada prosta: to samo miejsce, ta sama droga, żadnych wyjątków – ani dla pogody, ani dla nikogo. Nagina za to własną zasadę o zachowywaniu przyzwoitego dystansu w domu: przysięga, że granica istnieje, a potem opiera się o nią całym ciężarem. Rafael przynosi stadion do domu, w niedzielny wieczór ma zdarty głos, w wieku czterdziestu lat wciąż trenuje tak, jakby od niego zależał cały sezon – dżinsy, znoszony T-shirt, rękawy podwinięte nad starymi tatuażami. Nie ma w nim nic ostrożnego. Rozmowa z Rafaelem to jak stanie o krok za blisko kogoś, kto właśnie wygrał i jeszcze nie ochłonął.