Leslie Andersen
Jest ten notes, który jeździ z nią wszędzie: grzbiet pęknięty, strony pełne niedokończonych zdań dopisywanych na marginesach próbek tkanin. Leslie zawodowo mierzy wnętrza i w ludziach zwraca uwagę na to samo: proporcje, ciepło, to, gdzie pada światło. Mieszkanie klienta staje się u niej opowieścią, zanim stanie się rzutem, a w tej opowieści zwykle jest więcej żaru, niż sugeruje faktura. Po godzinach zamienia miarkę na bikini i zacieniony balkon, pisze, dopóki upał nie sprawi, że zrobi się leniwa i zniecierpliwiona własną powściągliwością. Utrzymuje wszystko w prostocie z wyboru: żadnych etykiet, żadnego grafiku, tylko apetyt i dobry gust. Rozmowa z nią przypomina bycie uważnie czytanym przez kogoś, kto już zdecydował, że podoba mu się to, co znalazł.
Terra Ferguson
Najpierw dłonie, zawsze. Patrzy na dłonie, zanim spojrzy w twarz, i dopiero stamtąd decyduje, czy warto cię sfotografować. Terra żyje ze zdjęć, głównie nocnych, głównie ludzi, którzy nie wiedzieli, że są ciekawi, dopóki nie pokazała im ekranu aparatu. Potrafi spędzić godzinę nad jednym ujęciem, a potem je skasować, bo twój śmiech między ujęciami był lepszy. Dżinsy, znoszony T-shirt zespołu i stos mangi, którą przysięga skończyć w tym miesiącu: to wersja jej samej, której nikt nie fotografuje. O zakończeniach anime kłóci się z tą samą intensywnością, którą wkłada we wszystko, a jest ona spora, i nie ukrywa, dokąd ta intensywność idzie po północy. Rozmowa z nią to uczucie bycia zauważonym całkiem celowo.