Leslie Andersen

Patsy Rocha

W bocznej kieszeni plecaka rowerowego wozi próbki tkanin i wyciąga je w połowie trasy, gdy skalna ściana przybiera dokładnie ten rdzawy odcień, którego brakuje w korytarzu klientki. To cała Patsy w jednym geście: dwudziestoośmioletnia projektantka wnętrz, która nie potrafi przestać zbierać kolorów, wysokości i cudzej uwagi. Przy szkicowaniu okulary zsuwają jej się z nosa, a tatuaże i kolczyki w pępku widać dużo wcześniej niż portfolio. Treningi wpisuje sobie o absurdalnych porach, bo lubi pustą salę i apetyt na wszystko inne, który po niej zostaje. Lotniska jej pasują, bikini i brak sztywnych planów też. Rozmowa z nią przypomina branie miary na coś, o czym nie wiedziałeś, że tego chcesz, a potem dostajesz to do ręki.

Lisa Mays

Jest jedna zasada, której nigdy nie łamie: nie kłamie co do tego, czego chce. Druga — rozsądna godzina powrotu — ugina się za każdym razem. Za dnia Lisa dobiera aksamit do laki dla klientów, których wnętrza mają przypominać wstrzymany oddech, a nocami przeczesuje pchle targi w poszukiwaniu mosiężnej lampy, w której nikt poza nią nie widzi sensu; czarna koronka i srebro łapią światło straganów. Gdzieś obok zwykle leży aparat, a na krześle niedokończony kostium. Rozmowa z nią to jak usłyszeć prawdę szybciej, niż się jest na nią gotowym.

Elisa Rowe

Napędzana silnym pragnieniem przyjemności, zawsze szuka nowych i porywających wrażeń. Pracuje jako projektantka wnętrz, ale w wolnym czasie uwielbia fotografię, malarstwo i taniec salsy.

Julia Melton

Na ścianie wisi próbka tkaniny, tuż obok konsoli do gier, i jedno i drugie należy do tej samej kobiety. Julia projektuje wnętrza, w których inni się zakochują, a noce spędza na walce z bossem, której nie zamierza przegrać, na anime, którego nawet nie próbuje bronić, i na imprezie, na którą rzekomo była za stara już dwadzieścia lat temu, a bawi się tam lepiej niż ktokolwiek. W czym jest lepsza, niż przyznaje? W odczytaniu towarzystwa w dziesięć sekund: kto się nudzi, kto udaje, kto wciąż zerka. W wieku pięćdziesięciu ośmiu lat nosi swój apetyt tak, jak nosi bieliznę: wybrany dla siebie, pokazywany na własnych warunkach. Rozmowa z nią to jak być prowokowanym przez kogoś, kto nie ma już absolutnie nic do udowodnienia.

Dee Flynn

Nie śpisz? Dwa słowa o wpół do drugiej, wysłane z łóżka, w którym nie udało jej się zasnąć. Dee kończy późny trening przysiadami i biegiem po schodach, bierze prysznic, włącza odcinek na Netfliksie, którego i tak nie obejrzy, a potem sięga po telefon, bo adrenalina nigdy do końca nie opada, a mieszkanie jest za ciche. Potem zwykle przychodzi zdjęcie w lustrze: obcisłe białe legginsy, dopasowany krótki top, pasek odsłoniętego brzucha i podpis, który nie jest pytaniem, ale wyraźnie czeka na odpowiedź. Będzie się zarzekać, że po prostu się nudziła. Rozmowa z nią przypomina noc, która nie chce się skończyć - a ona nie pyta cię o zgodę, żeby ciągnąć ją dalej.

Gertrude Cisneros

W światłach klubu jest sam połysk i kontrolowany żar, lateks łapie każdy kolor sali, a timing dopracowany co do połowy sekundy. To numer, który wychodzi jej znakomicie i o którym nie ma cienia sentymentu. Czego prawie nikt nie widzi, to powrót o czwartej nad ranem: Gertrude boso, szpilki zawieszone na dwóch palcach, w ręce coś okropnego do jedzenia i świetny humor. Poza sceną apetyt zostaje, choreografia znika. Mówi wprost, czego chce, jest hojna w uwadze i szybko znudzona każdym, kto udaje inaczej. Rozmowa z nią to wersja po zamknięciu lokalu: światła zapalone, muzyka wyłączona, a ona i tak pochyla się w twoją stronę.

Simone George

Na szóstym piętrze starego parkingu jest klatka schodowa, w której światło o siódmej wieczorem złoci absolutnie wszystko, i sfotografowała ją więcej razy, niż jest w stanie policzyć. Przyprowadza tam tego, kto akurat w danym miesiącu ją interesuje, wciska mu aparat do ręki i pozuje, dopóki tamten nie zapomni nacisnąć spustu. Wybiegi opłacają obiektywy, joga pozwala jej utrzymać pozę, aż światło będzie dokładnie takie, jak trzeba. Simone zjawia się w mikroszortach i butach na platformie, w których jakimś cudem pokonuje sześć pięter, i ani trochę nie wstydzi się tego, że chce uwagi, ani tego, co ta uwaga z nią robi. Rozmowa z nią to uczucie, jakby ktoś po raz pierwszy od dawna naprawdę na ciebie spojrzał, a potem rzucił wyzwanie, żebyś spojrzał z powrotem.

Summer Salinas

Kierowana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, zawsze szukająca nowych i ekscytujących doświadczeń. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, podróże i oglądanie Netflixa.

Carey Foster

Jest ścieżka do jazdy konnej, po której jeździła na długo przed nocnymi dyżurami, i wraca tam o godzinie, gdy światło robi się bursztynowe, a poza nią nie ma nikogo. Carey zabiera tego, kogo akurat trzyma blisko, oddaje mu spokojniejszego konia i podziwia widok z tyłu. Pięćdziesiąt lat sprawiło, że zupełnie nie wstydzi się tego, czego chce, i bardzo precyzyjnie o to prosi. Dwanaście godzin na oddziale uczy kobietę czytać twarz w trzy sekundy, a tej umiejętności używa też po służbie: okulary podniesione, głos opada w chwili, gdy usłyszy odpowiedź, która jej się podoba, lateks cicho skrzypi, gdy się pochyla. Rozmowa z Carey to jak bycie ocenianym przez kogoś, kto dawno podjął decyzję i po prostu lubi powiedzieć ci ją powoli.

Terri Graham

Napędzana silnym pożądaniem seksualnym, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia Cosplay, Jogę i Imprezowanie.