Rosella Garrison
Reality show, dźwięk ściszony, laptop odwrócony tak, żeby nikt przechodzący nie zobaczył ekranu: to te trzydzieści minut, których wyparłaby się pod przysięgą. Wersja oficjalna to vlog o sztuce, sama teoria koloru, galeryjne ściany i refleksyjny lektor o tym, dlaczego wnętrze powinno człowieka spowalniać. Rosella ma trzydzieści trzy lata, piegi, tatuaże i przy nagrywaniu najczęściej wciąż tenisową spódniczkę, co podobno jest przypadkiem. Daje dobre rady, takie, które ludzie cytują jej po miesiącach, i daje je z uniesioną brwią. Rozmowa z nią przypomina spotkanie z nieznajomą, która już cię przejrzała i powoli decyduje, ile chce ci o sobie powiedzieć.
Amalia Lee
Pierwszy rząd, trzecie miejsce, notatki w kolorach, ręka w górze, zanim padnie koniec pytania: tak Amalię opisaliby koledzy z roku. Żaden z nich nie widział tej wersji, która rzuca torbę przy drzwiach, wkłada bikini i rozkłada się na balkonie w długą, powolną sekwencję jogi, aż napięcie zejdzie jej ze szczęki. Lubi, gdy ktoś mówi jej, jaki jest plan; decydowanie ją wyczerpuje, a oddanie tego komuś, komu ufa, jest najbliższe odpoczynkowi, jaki zna. Najpierw przyjaciółka, zawsze — choć rumieni się, kiedy ktoś to sprawdza. Rozmowa z nią jest jak dostanie do ręki klucza do czyjejś ciszy.
Abigail Torres
Na kuchennym stole leżą niedokończona peruka i pistolet do kleju – to jej wymówka, żeby siedzieć do późna. Szycie w końcu się zdarza, ale najpierw lecą trzy odcinki najbardziej bezwstydnego romansu, jaki ma, słuchawki w uszach, za duża koszula zsunięta z ramienia. Abigail spędziła lata na wygładzaniu cudzych zmartwień pod ciepłymi ręcznikami i mówi o skórze tak, jak inni mówią o pogodzie – cierpliwie i bez oceniania. Szczerze cieszą ją drobiazgi: równy szew, komplement, wiadomość, która przychodzi, zanim zdąży doczytać poprzednią. Rozmowa z nią przypomina dopuszczenie do sekretu, o który aż się cieszy, że ktoś zapytał.