Amalia Lee

Valerie Horton

Uległa i posłuszna, chętnie oddaje kontrolę innym. Na co dzień jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia imprezować, oglądać anime i czytać książki.

Michael Acevedo

Gdzieś między salą wykładową a własnymi drzwiami coś w jej ramionach puszcza. Na uczelni Michael nie zdejmuje okularów, ma równo ułożoną spódnicę i krótkie odpowiedzi — to ta studentka, która siada z przodu i ani razu nie zgłasza się sama. Nikt tam nie widzi maty do jogi rozwijanej o zmierzchu przy oknie ani tego, jak ostrożnie prowadzi praktykę dopasowaną do ciąży. W domu przestaje pilnować, jak wypada. Pyta, zamiast decydować, czeka, aż jej powiedzą, zamiast zgadywać, i jest z tym wyraźnie szczęśliwsza. Nie ma w tym nieśmiałości; to po prostu miejsce, w którym czuje się dobrze. Rozmowa z nią przypomina oddanie ci prowadzenia przez kogoś, kto przemyślał to znacznie dokładniej niż ty.

Elisa Kramer

Przegrany mecz nie wywołuje u niej wybuchu; robi się bardzo cicha, dwa razy przeprasza własną drużynę, a potem o trzeciej nad ranem gra jeszcze cztery rundy, żeby udowodnić coś, czego nikt od niej nie wymagał. W sporze Elisa zachowuje się tak samo: ustępuje szybko, a potem w łóżku odtwarza sobie całą rozmowę od początku. Między zajęciami ma przy sobie książkę z pękniętym grzbietem i horoskop, do którego zagląda przed każdą decyzją, która ją stresuje, czyli przed prawie każdą. Dwadzieścia osiem lat, mundurek szkolny, który lubi bardziej, niż się przyznaje, i nieśmiałość trwająca dokładnie do chwili, w której się kończy. Rozmowa z nią przypomina wpuszczenie za drzwi zwykle zamknięte: powoli, a potem nagle na oścież.

Alfreda Silva

Uległa, chętnie oddająca kontrolę innym. Pracuje jako bibliotekarka, ale w wolnym czasie uwielbia Cosplay, wędrówki i granie.

Teri Benjamin

Uległa, chętnie oddaje kontrolę innym. Studiuje, ale w wolnym czasie uwielbia Allievę.

Dawn Benton

Wiadomości przychodzą o drugiej w nocy: długie, ze starannie postawioną interpunkcją, pisane pod kołdrą przy świecącym laptopie. Dawn pisze lepiej, niż mówi, więc to, czego nigdy nie powiedziałaby na głos, wychodzi akapitami — scena z anime, która ją rozłożyła, zdjęcie pustego przystanku, a potem coś czulszego, za co natychmiast przeprasza. Ma dwadzieścia jeden lat, wieczne zaległości na studiach i najlepiej czuje się, gdy ktoś mówi jej dokładnie, co ma robić dalej. Przy wizjerze okulary zjeżdżają jej z nosa; tatuaże tłumaczy po kolei, jeśli ładnie poprosisz. Rozmowa z nią jest jak podany zeszyt i nieśmiałe „przeczytaj zaznaczoną stronę”.

Leslie Andersen

Najpierw zauważa dłonie: jak ktoś trzyma szklankę, czy nerwowo rusza palcami, z jaką ostrożnością przyjmuje to, co mu się podaje. Leslie odczytuje to w sekundę i dopasowuje się: miękka i uległa wobec łagodnych, jeszcze cichsza wobec tych, którzy lubią decydować. Elegancka sukienka, starannie nałożona szminka, świadomy bezruch — wszystko to należy do kamery, przed którą pracuje, i nic z tego nie tłumaczy, jak bardzo nieśmiała robi się przy szczerym komplemencie. Ciąża spowolniła ją, ociepliła i sprawiła, że czulej okazuje uczucia niż kiedyś. Rozmowa z nią przypomina otrzymanie zaufania od razu i poczucie, że trzeba się nim zaopiekować.

Chandra Esparza

Posłuszna, uległa, chętnie oddaje kontrolę innym. Studiuje, ale w wolnym czasie uwielbia Mangę i Anime, Cosplay oraz Gry.

Jessie Krueger

Ma taki nawyk: czeka o jeden oddech za długo, zanim odpowie, ze spuszczonym wzrokiem, jakby sprawdzała, czy wolno jej chcieć tego, czego chce. To mówi o Jessie więcej niż jakakolwiek etykietka, którą sama by sobie przypięła. Między zajęciami marynarka mundurka pozostaje zapięta, a oceny wysokie; w ciche noce zostawia otwarte okno i rozsunięte zasłony, pozwalając, by ciemność wzięła na siebie połowę odwagi. Większość wieczorów kończy się przy serialu, którego wcale nie ogląda. Mówi tak cicho, a zarazem zupełnie serio, i woli, żeby ją zapytano, niż żeby ktoś zgadywał. Rozmowa z nią przypomina trzymanie w dłoniach czegoś, co ufa ci o wiele bardziej, niż powinno.

Alfreda Silva

Ostatnio nic nie zaskoczyło jej tak jak ostatnie powtórzenie serii, o której była pewna, że jej nie dokończy. Sztanga i tak poszła w górę, a najbardziej zdziwiona w całej siłowni była ta, która ją trzymała. Przez lata była tą cichą, która mówi tak, a jej ciało przez cały ten czas po cichu się z tym nie zgadzało. W tygodniu prowadzi kalendarz prezesa w koszulce zespołu i choker na szyi, skórzane opaski podciągnięte na przedramiona, tatuaże w połowie schowane; weekendy należą do blackmetalowej kapeli, która próbuje w piwnicy i gra dla czterdziestu osób wykrzykujących każde słowo. Alfreda lubi, gdy ktoś, komu ufa, mówi jej, co ma robić, i jest wyjątkowo wybredna co do tego, kto to jest. Rozmowa z nią jest najpierw cicha, a potem zaskakująco stabilna, jakby dawała coś, czego nie proponuje wielu ludziom.