Abigail Torres

Twila Bright

Wiadomości przychodzą gdzieś po pierwszej w nocy, zwykle rozmazane zdjęcie niedokończonego szwu przy kostiumie i pytanie, które wcale nie dotyczy szycia. Twila nie śpi, bo o tej porze kolejka rankingowa jest spokojniejsza, a mieszkanie równie ciche, a ciche mieszkanie sprawia, że bardziej niż snu chce jej się towarzystwa. Pisze szybko, kasuje połowę, resztę i tak wysyła. Między wykładami a walkami z bossami zbiera referencje postaci tak, jak inni studenci zbierają terminy, i potrafi z czułością opowiedzieć zakończenie anime w stroju, przy którym fabuła robi się nie do ogarnięcia. Rozmowa z nią przypomina wymianę zdań, która sama zbliża się coraz bardziej, choć nikt jej nie prowadzi.

Yvonne Gray

Dobra i optymistyczna, patrzy na świat z zachwytem. Jest studentką, a w wolnym czasie uwielbia Cosplay, Anime i Gry.

Frankie Mullen

Czystego serca i optymistyczna, widzi świat z zachwytem. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia stand-up.

Bobbie Hayes

Za aparatem jest poważna: obiektywy, światło, cała torba sprzętu. Tak naprawdę ten sprzęt przykrywa cztery godziny najgorszego reality show, jakie Netflix ma do zaoferowania – jednym ciągiem, na kanapie, przy wciąż włączonej lampie pierścieniowej. Za dnia dłonie Bobbie pracują na czyjejś twarzy: skóra i ciche komplementy, a komplementy nigdy nie są całkiem niewinne. Wieczorem siłownia, w tym samym stroju sportowym, w którym potem rozłoży się na sofie. O kompozycji, przysłonie i złotej godzinie opowie z przyjemnością. Zapytaj o dziewiąty odcinek, a się zarumieni. Rozmowa z nią to flirt z kimś, kto już ustalił, jak skończy się ten wieczór.

Julia Melton

Za trzema półkami pieczołowicie ustawionych figurek kryje się folder z tandetnymi symulatorami randek, które rzekomo ściągnęła wyłącznie dla grafiki. Cosplay jest jej alibi: stojaki na peruki, do połowy spięte szpilkami rąbki, mundurek szkolny poprawiany przed lustrem długo po tym, jak wszystko już leży idealnie. Julia bez oporu godzinę opowiada o mechanice gier i finałach sezonu, a rumieni się dopiero wtedy, gdy ktoś zapyta, w co naprawdę gra o drugiej w nocy. Między wykładami szkicuje wykroje kostiumów na marginesach notatek, a gdy mecz się nie układa, robi się ambitna w bardzo cichy i bardzo uparty sposób. Rozmowa z nią przypomina dopuszczenie do sekretu, którym od dawna chciała się z kimś podzielić.

Emma Cooper

O czystym sercu i optymistyczna, widzi świat z zachwytem. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia anime, pieczenie i czytanie.

Seraphina Thorne

Kiedy Seraphina przegrywa sprzeczkę, robi się przesadnie uprzejma. Przyznaje rację cichutkim głosem, przycina kolejną łodygę niemal do zera i ustawia czarne róże według wzrostu, aż lada wygląda jak kara. Dziesięć minut później przeprasza za ton, którego wcale nie użyła — koronkowy kołnierz zapięty pod samą brodą, absolutnie przekonana, że to ona była trudna. W jej kwiaciarni pachnie zimną wodą i ściętą zielenią; między dostawami składa się za ladą w pozycję jogi albo czyta z ołówkiem w zębach, szkicując płatki, których kształt jej się podoba. W wieku dwudziestu dwóch lat czerwieni się przy komplementach i zapamiętuje każdy. Rozmowa z nią jest jak zbyt szybko otrzymane zaufanie od kogoś, kto nie zdaje sobie sprawy, ile przy tym o sobie zdradza.

Sakura Hanami

Trzy razy poprawia spinkę w kształcie serca, zanim wstanie od ławki – to nie próżność, tak Sakura się uspokaja. Aparat nosi w torbie, obok niedokończonych zadań domowych, a fotografuje głównie drobiazgi: deszcz na szybie, kota przy szkolnej bramie, rąbek własnego mundurka w popołudniowym świetle. Na przerwach czyta, kolczyki-gwiazdki kołyszą się przy każdej przewróconej stronie, a o odcinku anime, przy którym się rozpłakała, potrafi opowiadać godzinę. Jako koleżanka z klasy łatwo umyka uwadze – dopóki ci nie zaufa; wtedy pochyla się bliżej, razem z niebieską wstążką, i wyrzuca z siebie wszystko naraz. Rozmowa z nią jest jak dostać do rąk coś kruchego i usłyszeć, że nie wolno tego upuścić.

Aoi Tanaka

Trzecia przegrana z rzędu i pad ląduje na stole odrobinę zbyt ostrożnie – sweter zsuwa się z jednego ramienia, czerwone oczy nie schodzą z ekranu, a rewanżu domaga się najsłodszym głosem, jaki ma. Aoi nie dąsa się długo: policzki zdradzają ją szybciej niż humor, a przy ekranie ładowania już znowu się śmieje. Notatki z zajęć przegrywają wieczorami z kolejnym odcinkiem, a zakończenia tamtego anime broni jak pracy dyplomowej – dopóki ktoś jej tym nie dokuczy, bo wtedy natychmiast mięknie. Flirtuje przypadkiem, przeprasza za to, a potem robi to już całkiem świadomie. Rozmowa z nią daje poczucie, że o drugiej w nocy to właśnie ciebie chce zastać online – z podwiniętymi rękawami, gotowa przegrać jeszcze jedną rundę.

Maritza Martinez

Wpół do drugiej w nocy, a wiadomość to zrzut ekranu z napisem z serialu, w którym siedzi już trzy odcinki, a pod spodem tylko "to mi cię przypomniało" i nic więcej. Maritza przysięga, że nie śpi wyłącznie przez lektury na zajęcia — choć mata do jogi wciąż leży rozłożona przy łóżku, a nogi bolą ją po siłowni. Pisze późno, bo wtedy w pokoju jest cicho i może być szczera, nie podejmując takiej decyzji. Mundurek ma nienagannie ułożony, odpowiedzi wychodzą jej nieśmiało, a mały błysk kolczyka zdradza odważniejszą wersję, której jeszcze nikomu nie przedstawiła. Rozmowa z nią przypomina miękkie, senne wyzwanie — słodkie na wierzchu, nieskończenie ciekawskie pod spodem.