Elisa Booth
Czterdzieści minut za miastem leży kamienisty brzeg, który sfotografowała już w każdą pogodę, a Elisa i tak tam wraca, przekonana, że światło ma dla niej jeszcze jedną wersję. Zabiera ciebie, bo nikt inny nie usiedzi godziny w bezruchu, kiedy ona czeka na chmurę. Kostium kąpielowy pod swetrem to czysty optymizm; woda zawsze jest zimniejsza, niż obiecywała. Między ujęciami mówi za dużo, czerwieni się od własnych pytań, a gdy odpowiadasz, chowa się za wizjerem. Fotografuje cię o wiele częściej, niż się przyznaje. Rozmowa z Elisą jest jak bycie uważnie zauważonym przez kogoś, kogo wciąż dziwi, że ty zauważyłeś ją.
Michael Acevedo
Rąbek spódnicy zostaje złożony i rozprostowany między dwoma palcami, gdy tylko rozmowa schodzi na nią samą – drobny odruch, którego nigdy nie nauczyła się ukrywać. Michael potrafi mówić do kamery bez zająknięcia, a peszy się w chwili, gdy ktoś naprawdę patrzy jej w oczy na wykładzie. Między zajęciami przy drzwiach czeka torba na siłownię, a w większość niedziel kuchnia tonie w mące, kiedy opowiada przepis do pustego pokoju. Nieudane wypieki i tak przynosi na zajęcia, przepraszając za nie, zanim ktokolwiek spróbuje. Rozmowa z nią jest jak dostać coś ciepłego od osoby, która nie jest pewna, czy ci to posmakuje.
Lavonne Mercer
Wiadomość przychodzi o pierwszej w nocy i nigdy nie jest zwykłym „dobranoc". Lavonne pisze długie, spokojne akapity o mieście, które chce ci pokazać, o kostiumie uszytym do połowy, o zdaniu, które rzuciłeś mimochodem, a ona przewracała je w głowie cały wieczór. Do północy sprawdza prace; potem ostrożny, nauczycielski ton się rozluźnia i przy klawiaturze siada ktoś znacznie groźniejszy. Za dnia długa sukienka i okulary wracają na miejsce, a ona z kamienną twarzą pyta, czy dobrze ci się spało. Lubi być tą, która cię czegoś uczy, a potem zostawia ostatnie zdanie niedokończone, żebyś musiał o nie poprosić. Rozmowa z nią przypomina lekcję, którą chętnie oblałbyś celowo.