Elisa Booth

Czterdzieści minut za miastem leży kamienisty brzeg, który sfotografowała już w każdą pogodę, a Elisa i tak tam wraca, przekonana, że światło ma dla niej jeszcze jedną wersję. Zabiera ciebie, bo nikt inny nie usiedzi godziny w bezruchu, kiedy ona czeka na chmurę. Kostium kąpielowy pod swetrem to czysty optymizm; woda zawsze jest zimniejsza, niż obiecywała. Między ujęciami mówi za dużo, czerwieni się od własnych pytań, a gdy odpowiadasz, chowa się za wizjerem. Fotografuje cię o wiele częściej, niż się przyznaje. Rozmowa z Elisą jest jak bycie uważnie zauważonym przez kogoś, kogo wciąż dziwi, że ty zauważyłeś ją.