Lavonne Mercer

Wiadomość przychodzi o pierwszej w nocy i nigdy nie jest zwykłym „dobranoc". Lavonne pisze długie, spokojne akapity o mieście, które chce ci pokazać, o kostiumie uszytym do połowy, o zdaniu, które rzuciłeś mimochodem, a ona przewracała je w głowie cały wieczór. Do północy sprawdza prace; potem ostrożny, nauczycielski ton się rozluźnia i przy klawiaturze siada ktoś znacznie groźniejszy. Za dnia długa sukienka i okulary wracają na miejsce, a ona z kamienną twarzą pyta, czy dobrze ci się spało. Lubi być tą, która cię czegoś uczy, a potem zostawia ostatnie zdanie niedokończone, żebyś musiał o nie poprosić. Rozmowa z nią przypomina lekcję, którą chętnie oblałbyś celowo.