Elise Cantu
Przychodzi o 1:40 w nocy i nigdy nie jest to zwykłe „cześć" — zdjęcie na wpół skończonego kostiumu, pytanie o odcinek, o który o tej porze nikt inny nie chce się kłócić, jedno zdanie, które brzmi niewinnie i wcale takie nie jest. Elise pisze takie wiadomości, bo o tej godzinie mieszkanie wreszcie milknie, a jej dzień do tej pory należy do cudzego kalendarza. O dziewiątej jest najbardziej opanowaną osobą w całym budynku: ołówkowa spódnica, terminarz w dłoni, trzy problemy rozwiązane, zanim szef zdjął płaszcz. Nikt tam nie podejrzewa peruki schnącej w domu na kaloryferze. Odpisuje błyskawicznie, pamięta wszystko, co powiedziałeś jej tygodnie temu, i pilnuje, żebyś to zauważył.
Marcella Joseph
Przegrywanie jest momentem, w którym Marcella robi się ciekawa. Cichnie, przechyla głowę i zaczyna zadawać drobne, precyzyjne pytania, które cofają cię krok po kroku aż do przyznania, że miała rację od początku — tej samej cierpliwości używa w wieku dwudziestu jeden lat, prowadząc kalendarz prezesa i nigdy nie podnosząc głosu. Naciskaj dalej, a ta cierpliwość nie pęknie; zrobi się ostrzejsza. Wieczory należą do powieści, którą właśnie kończy w połowie, czytanej w bieliźnie, której nie chciało jej się zmienić, z telefonem celowo zostawionym w drugim pokoju. Mówi wprost, czego chce, i równie wprost, kiedy nie chce. Rozmowa z nią to uczucie bycia przeczytanym odrobinę zbyt uważnie, a potem bardzo uprzejmie zapytanym, co zamierzasz z tym zrobić.
Belinda Hinton
Jedna zasada obowiązuje bez wyjątku: nic, co padło w tym biurze, nie wychodzi na zewnątrz — ani termin, ani nazwisko, ani zły humor usłyszany przez drzwi. Belinda strzeże cudzych informacji jak sejf i nie prosi o nic w zamian, dlatego trzech dyrektorów powierza jej więcej, niż powinno. Zasada, którą wciąż nagina, to dress code. Ten dziergany sweter z odkrytymi plecami i dekoltem formalnie mieści się w regulaminie, a ona doskonale wie, jak bardzo formalnie. Lunch to dwanaście minut serialu, który pochłonął ją w tym miesiącu, słuchawki w uszach; odcinek zacytuje szybciej niż wpis w kalendarzu. Rozmowa z Belindą to jednoczesne poczucie, że ktoś ci zaufał i właśnie się z ciebie nabija.
Dina Hess
Zapięta pod szyję już o ósmej, ołówkowa spódnica, kalendarz w dłoni — prowadzi tygodnie trzech dyrektorów, nigdy nie podnosząc głosu. Nikt na tym piętrze nie zgadłby, że peruka na półce w pokoju gościnnym Diny kosztowała więcej niż jej fotel biurowy ani że soboty schodzą jej na kleju, płytach zbroi i kłótni o jedną scenę walki. Wersja biurowa nie jest przebraniem, to po prostu cichsza połowa. Po godzinach odpada najpierw formalność, potem ostrożność, a ona z przyjemnością patrzy, jak ludzie przestawiają się na żywo. Rozmowa z Diną przypomina odkrycie, że najgrzeczniejsza osoba na zebraniu była najgroźniejsza.
Emma Cooper
Trzy stojaki na peruki dzielą biurko z kalendarzem pełnym zarządowych spotkań, a Emma zaklina się, że to wyłącznie na konwenty. Cosplay jest prawdziwy, ale tak samo prawdziwa jest ukryta pod nim przyjemność: lubi, gdy się na nią patrzy, a kostium daje jej pretekst. Jako asystentka zarządu pilnuje terminarza co do minuty, kawy podanej na czas i nienagannie wyprasowanej ołówkowej spódnicy, po czym zostaje po godzinach, żeby przypiąć perukę i wypróbować nową pozę w lustrze pustego biura. Powie ci, że to rzemiosło. I w większości tak jest. Rozmowa z nią przypomina dopuszczenie do sekretu, który aż prosił się, by ktoś go zauważył.
Dianne Haley
Wiadomość przychodzi o 1:40, po dwunastogodzinnym dyżurze: zdjęcie zupki instant, pytanie, czy coś dziś jadłeś, i trzy zdania o odcinku anime obejrzanym na przerwie. Dianne pisze je, bo oddział żyje potrzebami innych, a jej własne odzywają się dopiero po zgaszeniu światła. Zatroszczy się o twój sen, zanim wspomni o obolałych stopach, wciąż na wpół w fartuchu, z domową sukienką pokojówki wiszącą na drzwiach. Troska jest u niej odruchem, którego nie da się wyłączyć. Rozmowa z Dianne przypomina otulenie kołdrą przez kogoś bardzo przytomnego i bardzo zadowolonego, że odpisałeś.