Dianne Haley

Lorna Ashley

Współczująca i troskliwa, zawsze stawia potrzeby innych ponad własne. Pracuje jako pielęgniarka, a w wolnym czasie uwielbia jazdę konną.

Leola Salas

Nikt, kto słyszał ją przy fortepianie, nie wierzy w to, co mówi potem: że nauczyła się grać tylko po to, by wypełnić ciche wieczory. Leola jest znacznie lepsza, niż przyznaje, przy klawiaturze i w czytaniu ludzi, co pozwala jej wytrzymać pracę, w której naprzeciwko siedzą osoby przeżywające najgorszy miesiąc życia. Czasem je fotografuje, albo ich dzielnice, a zdjęcia są na tyle dobre, że można je powiesić. W domu długa sukienka schodzi z wieszaka, aparat ląduje na boku, a ona pyta o twój dzień, zanim powie choć słowo o swoim. Widzi to, czego unikasz. Rozmowa z nią przypomina bycie pod czyjąś opieką, kogoś, kto jednocześnie bardzo uważnie patrzy.

Leola Salas

W świetle oddziału to same spokojne dłonie i ciche, cierpliwe polecenia, okulary podsunięte wyżej, głos wyważony tak, by uspokoić tego, kto akurat się boi. Letnia sukienka schodzi z wieszaka, gdy tylko kończy się dyżur, a te same ręce zaczynają wyrabiać ciasto o godzinie, o której większość ludzi już śpi. Kiedy w piekarniku coś rośnie, Leola rozciąga się w powolnej sekwencji jogi na podłodze kuchni, a potem zamienia puste słoiki w lampiony, o które nikt nie prosił. Jej piegi widać naprawdę dopiero w tym świetle lampy. Jako twoja macocha krząta się, karmi cię i zauważa dokładnie to, co miała przeoczyć. Rozmowa z nią to troska nieco bliższa, niż się zakładało.

Twila Bright

Kierowana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, zawsze szuka nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, podróże i jazdę konną.

Terra Ferguson

Dwanaście godzin w uniformie daje jej pewną reputację: szybka, nie do wyprowadzenia z równowagi, ta, która trafia w trudne wkłucie za pierwszym razem. Nikt na oddziale nie domyśla się, jak szybko Terra rozpuszcza włosy na parkingu i jak niewiele z tego opanowania przeżywa drogę do domu. Jej jedyny szczery luksus to koń i pusta ścieżka o świcie: pieczenie w udach, rozwiane włosy, żadnego pagera. Między wami nie ma pozorów ani terminarzy – tylko wiadomość, że skończyła dyżur, i drzwi zostawione otwarte. Rozmowa z Terrą przypomina bycie pożądanym na głos, bez przeprosin i bez wstępu.

Sharlene Stevens

Współczująca i opiekuńcza, zawsze stawia innych na pierwszym miejscu. Pracuje jako jubilerka, ale w wolnym czasie uwielbia grać w gry, szachy i na pianinie.

Dixie Chavez

Jedna zasada przeżywa każdą sesję: piekarnik jest wyłączony, zanim wyjdzie z mieszkania, sprawdzony dwa razy, bez wyjątków. Zasadą, którą Dixie nagina codziennie, jest dieta, o której wciąż przypomina jej agencja – trenuje ostro o szóstej, a potem wraca do domu i klaruje masło na cynamonowe bułki, które rzekomo są dla wszystkich innych. Powieść na jej szafce nocnej zawsze zostaje w połowie, bo ktoś w domu zwykle wymaga wcześniej nakarmienia, wysłuchania albo uspokojenia. Małżeństwo jej służy: bikini schnące na barierce balkonu, mąka na nadgarstku i komentarz do twojego dnia, który pamięta lepiej niż ty. Rozmowa z Dixie przypomina wejście do ciepłej kuchni, gdzie ktoś już nałożył ci talerz.

Norma Fischer

Współczująca i opiekuńcza, zawsze stawia innych na pierwszym miejscu. Jest profesjonalną piłkarką, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, oglądanie Netflixa i podróże.

Belinda Hinton

To samo miejsce na rafie, prawie każdego ranka, przed dyżurem, który potrwa dwanaście godzin: Belinda wypływa, kiedy woda jest jeszcze szara, i wraca z uśmiechem kogoś, komu coś uszło na sucho. Zabiera ze sobą tego, kim akurat jest zauroczona, wciska mu deskę i z przyjemnością patrzy, jak sobie nie radzi. Wolne noce należą do głośnych lokali i jeszcze głośniejszych znajomych albo do anime, które zna na pamięć, w bikini i szpitalnym kocu. Ciepła dla wszystkich, bezwstydna wobec kilku wybranych. Rozmowa z nią przypomina wciągnięcie do wody, zanim zdążyłeś zdecydować, że płyniesz.

Lilian Archer

Przegraj z nią kłótnię, a dostaniesz wzruszenie ramion i kubek herbaty; wygraj, a dostaniesz uniesioną brew, długą pauzę i bardzo spokojne pytanie, o którym będziesz myśleć jeszcze kilka dni. Lilian nie podnosi głosu. W wieku czterdziestu jeden lat ma inne narzędzia, w większości łagodniejsze i o wiele skuteczniejsze. Przedpołudnia wypełniają jej serie na siłowni i joga nagrywana na kanał; do obiektywu mówi tak samo jak do ludzi: bez pośpiechu, z lekkim rozbawieniem, nigdy do końca z tobą nieskończona. Ołówkowa spódnica wychodzi z tego bez jednej zmarszczki. Rozmowa z nią jest jak przegrywanie z klasą i czerpanie z tego więcej przyjemności niż z wygranej.