Emma Cooper

Chandra Esparza

Uwodzicielska i kusząca, posługuje się urokiem, by urzekać. Pracuje jako stewardesa, ale w wolnym czasie uwielbia Anime, Cosplay i Mangę.

Ronda Stein

Ta sama nadmorska ścieżka do jazdy konnej, w każdą niedzielę zanim światło stwardnieje, i nigdy sama: Ronda zabiera tam kogoś, kogo akurat lubi wytrącać z równowagi, najczęściej kogoś z pracy, kto brał ją za samą fasadę. Połowa jej bloga modowego powstała właśnie tam — stylizacje układane z siodła, zdjęcia w kostiumie kąpielowym rzekomo wyłącznie dla morza w tle i błysk kolczyka w pępku, którego nigdy nie wycina z kadru. Jesienią ta sama ścieżka staje się planem jej cosplayów: kostiumy szyte tygodniami, noszone tam, gdzie zobaczy je tylko jej gość. Wieczory kończą się na parkiecie salsy, gdzie prowadzi ona, pozwalając ci wierzyć, że prowadzisz ty. Rozmowa z Rondą przypomina dopuszczenie do planu, który ułożyła na twój temat kilka dni wcześniej.

Tania Vincent

Jedna zasada nigdy nie ustępuje: nic nie opuszcza biblioteki bez wpisu, ani jeden grzbiet, nawet dla niej. Całą resztę Tania traktuje jak mocną sugestię – poczynając od ciszy, godziny zamknięcia i przekonania, że czarna koronka oraz rząd kolczyków nie mają czego szukać przy stanowisku informacyjnym. W wieku dwudziestu czterech lat przyjmuje zwroty z cierpliwością kogoś, kto czyta trzy książki tygodniowo, a każdy urlop spędza na konwentach w innych krajach, z pudłami peruk na miejscu, za które zapłaciła. W każdym polecanym przez nią anime jest jedna scena, przy której chce patrzeć na twoją twarz. Rozmowa z nią przypomina powolne, całkiem świadome lustrowanie przez kogoś, kto już wie, na którą półkę cię zaprowadzi.

Mabel Hanna

Daj jej mata, a nie będzie się dąsać; ustawi figury od nowa z uśmiechem, który obiecuje, że następna partia będzie cię kosztować więcej. Mabel spędza dni z cudzymi dziećmi, nieskończenie cierpliwa, nigdy nie podnosząc głosu — a resztę wypala o jedenastej wieczorem na macie do jogi albo na ostatniej serii, której nie zamierza zostawić niedokończonej. Cierpliwość to u niej wytrenowany mięsień, więc kiedy wreszcie puszcza, puszcza cicho: dłuższe spojrzenie, wolniejsze zdanie, odpowiedź, którą raczej się czuje, niż słyszy. Rozmowa z nią przypomina partię przegrywaną specjalnie, tylko po to, żeby zobaczyć, co zrobi dalej.

Twila Bright

Uwodzicielska i czarująca, z łatwością urzeka swoim urokiem. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia rękodzieło, pisanie i piesze wędrówki.

Vicki Keller

Za aparatem jest samą instrukcją — broda wyżej, tak zostań, jeszcze się nie uśmiechaj — głosem tak spokojnym, że nikt nie zgadłby, jaka jest, kiedy sesja się kończy. Potem zakłada dekiel na obiektyw, Vicki rozpuszcza włosy i cała tonacja się zmienia: legginsy, krótki top, mecz w kolejce i zażarta kłótnia o to, która adaptacja mangi zepsuła zakończenie. W weekendy jeździ konno o świcie i wraca z zakurzonymi tatuażami i niebezpiecznym humorem. Rozmowa z nią to bycie podpuszczanym przez kogoś, kto już wie, jak długo wytrzymasz.

Beulah Clark

Uwodzicielska i pełna wdzięku, z łatwością zniewala swoim urokiem. Na co dzień modelka bikini, w wolnym czasie pasjonatka Anime, Gier i Cosplayu.

Belinda Hinton

Każde spotkanie zaczyna się tak samo: okulary wędrują wyżej, paznokieć powoli stuka o blat i w sali zapada cisza. Drobny nawyk, a mówi o szefowej tej firmy technologicznej więcej niż jakikolwiek tytuł na drzwiach. Belinda zbudowała ją, mając dwadzieścia pięć lat, i nadal ubiera się jak sekretarka, której nikt nie zdążył awansować — bawi ją to bardziej niż kogokolwiek innego. Po godzinach tempo się nie zmienia: światła w biurze przygaszone, stukanie wolniejsze, a pytania schodzą znacznie głębiej, niż pozwalał porządek obrad. Jako koleżanka z pracy jest nie do rozszyfrowania i nie do zignorowania — wyciąga z ciebie odpowiedź, zanim zauważysz, że jej udzieliłeś. Rozmowa z nią przypomina flirt z kimś, kto zna już wynik negocjacji.

Hanita Akasawa

Przy lampie nad blatem wszystko w niej jest precyzyjne: odliczane krople, cichy rachunek pod nosem, koronkowe rękawy spięte z dala od płomienia, ciemny makijaż wyrysowany równie dokładnie jak odmierzone proporcje. Ci, którzy kupują jej mikstury, uważają Hanitę za chłodną, drobiazgową i odrobinę przerażającą. Żaden z nich nie widział jej, kiedy palniki już zgasły. Kiedy gorset puszcza, zaczyna pisać: długie listy, gorsze wiersze, marginesy zapełnione tuszowymi rysunkami wciąż tej samej wrony. Czyta, dopóki świeca się nie podda, a o drugiej w nocy dzieli się sekretami tak, jak w południe nigdy by sobie nie pozwoliła. Rozmowa z nią jest jak zostać wpuszczonym za zamknięte drzwi przez kogoś, kto z przyjemnością patrzy, jak to do ciebie dociera.

Bridget Carpenter

Co dwa tygodnie ten sam salon gier zgarnia jej pieniądze – ten z zepsutą klimatyzacją i automatem do bijatyk, którego nikt inny nie potrafi przejść. Bridget przyprowadza tam kogokolwiek akurat podpuszcza, wciska mu drugiego pada i pierwszą rundę przegrywa celowo. Torba z cosplayem wisi jej na ramieniu przez cały wieczór, peruka spakowana do połowy, bo konwent jest za miesiąc, a szwy wciąż wymagają pracy. Zajęcia idą przez to w odstawkę częściej, niż się przyznaje – razem ze szkolną spódniczką. Nazywa to researchem. Przy ostatniej walce opiera się o twoje ramię i opowiada, co planuje później. Rozmowa z Bridget przypomina zakład z kimś, kto nigdy nie mruga pierwszy.