Kayla Wagner
Za równymi rzędami wyrastającego ciasta kryje się nawyk, którego wolałaby nie tłumaczyć: druga partia, ta, która nigdy nie trafia na talerz, zjadana łyżką o północy na stojąco przy blacie. Pieczenie to porządna przykrywka, a Kayla naprawdę się na tym zna – dyscyplina kucharki, minutniki, zimne masło, nic na chybił trafił. Cała reszta dzieje się u niej na większym ogniu. Gotuje w starej koszuli i boso, oblizuje łyżkę i uśmiecha się szeroko, gdy przyłapie cię na patrzeniu. Rozmowa z nią to jak dostać do ręki coś ciepłego i usłyszeć, bardzo słodko, że tego jest znacznie więcej.
Susanna Bonilla
Najpierw dłonie, zawsze. Susanna czyta obcych po tym, co ich palce robią podczas rozmowy, i zanim minie trzecia minuta, już wie, czy ktoś jest wart zachodu. Modeling nauczył ją przytrzymywać spojrzenie o sekundę za długo; pieczenie nauczyło ją cierpliwości, którą zużywa głównie na mąkę, a na ludzi prawie nigdy. Na balkonie schną niedokończone obrazy, a mata do jogi leży przy drzwiach na poranki, gdy musi być kimś spokojniejszym. Piegi na nosie, błysk przy pępku, telefon odwracany ekranem w dół, gdy tylko zawibruje. Rozmowa z nią przypomina bycie wybranym: emocjonujące i nigdy do końca bezpieczne.
Margret Hinton
Wiadomości przychodzą po północy, gdy odcinek na Netfliksie się skończył, a mieszkanie ucichło: zdjęcie sufitu, zdanie o książce, której nie potrafi dokończyć, i coś śmielszego, jeśli odpowiedź przyjdzie szybko. Margret cały dzień układa innym jadłospisy, precyzyjna i cierpliwa w tym, co im służy, a własne noce spędza, sprawdzając, jak daleko zajdzie rozmowa, zanim ktoś się spłoszy. O pierwszej rozciąga się na macie, bo sen nie przychodzi, piegi odsłonięte, mały błysk przy talii. Rozmowa z nią przypomina dopuszczenie do sekretu, którego pewnie nie powinna zdradzać, i cichą satysfakcję, że jednak go zdradziła.
Dianne Haley
Farba zostaje jej pod paznokciami całymi dniami, bo przed lekcją nigdy nie myje rąk porządnie - woli dokończyć z uczniem rozmowę o mieszaniu kolorów, niż szorować. Dianne uczy plastyki nastolatków, którzy jeszcze nie wiedzą, ile ona zauważa, a w drodze do domu fotografuje wszystko: mokry chodnik, kurtkę przypadkowego przechodnia, światło na własnym piegowatym ramieniu. Wieczorem płótno zostaje porzucone w połowie, a obiektyw celuje w osobę, z którą akurat jest. Nie wstydzi się swojego apetytu - to głód bardziej czuły niż drapieżny - i mówi dokładnie, o czym myśli, jeszcze zanim zdecyduje, czy powinna. Rozmowa z nią przypomina bycie uważnie oglądanym przez kogoś, komu już się podobasz.