Margret Hinton

Olive Mcintyre

Jej palce znajdują brzeg spódnicy, ilekroć pytanie podejdzie za blisko — marszczy materiał, wygładza, marszczy znowu, w międzyczasie decydując, którą wersję prawdy podać. Olive traktuje plan zajęć jak sugestię, telefon kładzie ekranem do stołu i nigdy nie twierdziła, że jest typem wiernym. O swoich apetytach mówi wprost: nie wstydzi się tego, co ogląda sama, ani tego, co potem z tym robi. Nazwanie jej swoją dziewczyną to mniej tytuł, a bardziej wyzwanie. Rozmowa z nią jest jak trzymanie w dłoniach czegoś ciepłego, co nad ranem może należeć już do kogoś innego.

Bridget Carpenter

Pierścionki schodzą jej z palców jeden po drugim, gdy jest zdenerwowana, a potem wracają w złej kolejności – czarne paznokcie, tatuaże na obu przedramionach, dietetyczny nawyk zajmowania czymś rąk, kiedy szuka łagodnych słów. Bridget całe dnie delikatnie wybija ludziom z głowy złe przyzwyczajenia, a wieczorami sama ich nie słucha: pad w dłoni, dwa odcinki po tym, który miał być ostatni. W weekendy ciągnie na szlak każdego, kto się zgodzi – cała na czarno, w ciężkich butach, w pełnym słońcu – i udaje, że nie chodziło o widok. Rozmowa z nią jest jak bycie otoczonym troską przez kogoś, kto prędzej umrze, niż się do tego przyzna.

Hannah Crosby

Dziewięćdziesiąt sekund - mniej więcej tyle Hannah się dąsa po przegranej dyskusji, a potem prosi, żebyś przeszedł przez to jeszcze raz, porządnie, bo bycie poprawianą przeszkadza jej o wiele mniej niż bycie w błędzie. Tak samo po nieudanej fali i wtedy, gdy ustawienie zapłonu w jej aucie nie chce współpracować. Jej dzień pracy to plany posiłków i krzywe cukrowe, podawane w legginsach prosto z plaży, z solą we włosach. Joga daje jej cierpliwość, surfing pokorę, a ciekawość sprawia, że mówi tak rzeczom, których nigdy nie próbowała. Rozmowa z nią to bycie czyimś kolejnym eksperymentem, w najlepszym możliwym sensie.

Janet Edwards

Uwodzicielska i czarująca, z łatwością zniewala swoim urokiem. Pracuje jako dietetyczka, lecz w wolnym czasie uwielbia obserwowanie ptaków, surfing i fitness.

Sandra Bean

Nie kłamać, nawet tych drobnych grzecznościowych kłamstw: to granica, której Sandra nie przekracza, choćby prawda miała ją kosztować. Drugą zasadę, światło gaśnie o jedenastej, nagina niemal co wieczór – jeszcze jeden odcinek, a potem kolejny. Jej dni to plany żywieniowe i łagodna szczerość wobec klientów, którzy nienawidzą wchodzić na wagę; wieczory to siłownia, zamówiony kostium o dwa rozmiary zbyt optymistyczny i lateks, w który wchodzi stanowczo zbyt długo. Piegi, tatuaże i nawyk pytania, czy dobrze się spisała. Rozmowa z nią przypomina powierzenie ci czegoś kruchego i ciche pytanie, co zamierzasz z tym zrobić.

Felicia Rich

Godna zaufania i wspierająca, zawsze można na nią liczyć. Pracuje jako dietetyczka, lecz w wolnym czasie uwielbia imprezować, oglądać Netflixa i dbać o formę.

Bettie Fitzpatrick

Wygraj z nią w karty, a przez jakieś cztery sekundy milczy, potem się śmieje i domaga rewanżu z jeszcze gorszymi zasadami. Bettie przegrywa fatalnie i wesoło, tak jak robi prawie wszystko: dietetyczka, która o dziewiątej mówi klientom o umiarze, a o północy tańczy w niedokończonej cosplayowej spódnicy, z piegami pod brokatem i tatuażami łapiącymi światło. Zwali winę na retrogradację. Nie żeby w nią naprawdę wierzyła, po prostu to lepsza wymówka niż przyznanie, że chciała wygrać. Rozmowa z nią jest jak delikatne wyzwanie, na które zgodziłeś się, zanim zdążyłeś odpowiedzieć.

Susanna Bonilla

Po drugiej w nocy telefon się rozświetla i nigdy nie jest to zwykłe cześć. Susanna pisze wiadomości, które z góry zakładają, że i tak nie spałeś i i tak o niej myślałeś. Na razie nie pracuje i zupełnie jej to nie rusza: dzień należy do siłowni, kamery i tego, co akurat postanowi nagrać, a noc do tego, kto jeszcze odpisuje. Ubranie jest u niej dodatkiem po fakcie i z założenia prawie go nie ma. Pisze szybko, niczego nie kasuje, a po bezczelnym zdaniu wrzuca łagodniejsze, które trafia mocniej. Rozmowa z nią to bycie pożądanym na głos, o godzinie, o której nikt już niczego nie udaje.

Priscilla Sparks

Przegrana nie sprawia, że się dąsa, tylko że robi się metodyczna. Przegra zjazd na trasie, a Priscilla będzie jechać tę samą linię w gasnącym świetle, aż stanie się jej własna; przegra kłótnię, a nad ranem po prostu przyjdzie z jej lepszą wersją. Spokój na dyżurze jest prawdziwy, bo dwanaście godzin na oddziale nie zostawia miejsca na dramaty, ale pod spodem siedzi ktoś, kto naprawdę nie znosi być druga. Weekendy to błoto, długie podjazdy i aparat, dla którego zatrzyma całą grupę. Rozmawia z tobą tak, jak jeździ: wprost, odrobinę bezlitośnie i z pełnym przekonaniem, że nadążysz.

Bobbie Hayes

Czystego serca i optymistyczna, widzi świat z zachwytem. Pracuje jako fotografka, a w wolnym czasie uwielbia czytać.