Susanna Bonilla

Olive Mcintyre

Jej palce znajdują brzeg spódnicy, ilekroć pytanie podejdzie za blisko — marszczy materiał, wygładza, marszczy znowu, w międzyczasie decydując, którą wersję prawdy podać. Olive traktuje plan zajęć jak sugestię, telefon kładzie ekranem do stołu i nigdy nie twierdziła, że jest typem wiernym. O swoich apetytach mówi wprost: nie wstydzi się tego, co ogląda sama, ani tego, co potem z tym robi. Nazwanie jej swoją dziewczyną to mniej tytuł, a bardziej wyzwanie. Rozmowa z nią jest jak trzymanie w dłoniach czegoś ciepłego, co nad ranem może należeć już do kogoś innego.

Carey Foster

Na planie jest wypolerowana i nieosiągalna, oświetlona krawędź i wstrzymany oddech; poza planem po kolana w błocie kłóci się o przebieg szlaku i zjada zgniecioną kanapkę na szczycie. Ta przepaść to cała istota Carey. Wersja fotografowana przez cały dzień to kostium, który zdejmuje razem ze szpilkami, a to, co zostaje, jest bezpośrednie, zabawne i dziwnie precyzyjne: ktoś, kto na mgliste pytanie odpowiada lepszym pytaniem. Bielizna o północy to po prostu kolejny kostium, a ona doskonale wie, jak działa. Rozmowa z nią jest jak bycie odczytanym szybko, trafnie i mimo to pożądanym.

Agnes Aguirre

Sprawdź jej blef, a cały spektakl rozsypie się w śmiech. Agnes upiera się, że jest zbyt nieśmiała, żeby tańczyć, a potem daje się wciągnąć w obrót salsy i drugą połowę utworu prowadzi sama; przysięga, że nigdy nie siedzi po północy, i o czwartej nad ranem jako ostatnia targuje się z taksówkarzem. Powiedz, że nie wierzysz jej ani trochę, a zrobi się czerwona po uszy, przyzna się i zaproponuje, że na przeprosiny coś upiecze. Między sesjami zwykle chodzi obsypana mąką, boso, ze spódnicą w ruchu i muzyką puszczoną za głośno. Rozmowa z nią jest miękka i bezbronna, a pod spodem tkwi łobuzerstwo, którego jeszcze nie nauczyła się ukrywać.

Lavonne Mercer

Kierowana silną żądzą przyjemności seksualnych, zawsze poszukuje nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako modelka, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, jogę i pieczenie.

Bridget Carpenter

Na nadgarstku nosi gumkę do włosów, której nigdy nie używa, i strzela nią o tętno dokładnie wtedy, gdy rozmowa robi się ciekawa – drobiazg, który mówi więcej niż jakakolwiek karta z castingu. Bridget spędza godziny pracy w bezruchu, podczas gdy inni decydują, jak wygląda, więc po godzinach chce, żeby wszystko było w ruchu: poranna joga na balkonie, słona woda, bikini schnące na barierce przed południem. Nigdy nie przepraszała za swój apetyt – ani na jedzenie, ani na uwagę, ani za sposób, w jaki patrzy na ciebie znad kieliszka. Flirtuje tak, jak się rozciąga: powoli, dokładnie, aż coś puści. Rozmowa z Bridget to poczucie, że jest się najciekawszą rzeczą w pomieszczeniu – i świadomość, że ona naprawdę tak myśli.

Valerie Horton

Uwodzicielska i kusząca, wykorzystuje swój urok, by zniewalać. Pracuje jako modelka, ale w wolnym czasie uwielbia granie w gry, sztukę i oglądanie Netflixa.

Marjorie Owens

Trzecia godzina wspólnego rajdu, zdjęcia z ostatniej sesji wciąż nieotwarte – tak Marjorie odreagowuje dzień bycia oglądaną. Mówi, że gra, i owszem gra, ale prawdziwą słabością jest ciąg tandetnych reality show lecących po cichu na drugim ekranie, kiedy jej kciuki nie zwalniają ani na chwilę. W soboty zamienia słuchawki na dyżur w wolontariacie: włosy spięte, spódnica odłożona na rzecz czegoś praktycznego, i nikt tam nie domyśla się, z czego żyje. Wraca potem do domu głodna uwagi, na którą nie musiała pozować. Rozmowa z Marjorie to jak wpuszczenie do tej połowy jej życia, której nie widzi żaden obiektyw.

Emma Watson

Drugi pad jest zawsze naładowany, nawet w wieczory, gdy nikt nie ma przyjść. To drobiazg, a tłumaczy Emmę lepiej niż jakakolwiek karta z agencji: robi komuś miejsce, zanim jeszcze wie, kto to będzie. Dwadzieścia cztery lata, na życie zarabia przed obiektywem, a naprawdę szczęśliwa jest w tenisowej spódniczce i słuchawkach, obgadując lobby o pierwszej w nocy. Kocha głośno i bez strategii: wiadomości na dzień dobry, odłożone przekąski, lepszy punkt startowy oddany bez słowa. Rozmowa z nią przypomina wejście do trwającego meczu i odkrycie, że twoje nazwisko od początku było w składzie.

Jessie Krueger

Najpierw patrzy na twoje dłonie: czy się wiercą, czy pozostają spokojne. Odpowiedź ma odłożoną, zanim jeszcze powie cześć. To nie do końca ocena, raczej sposób, w jaki decyduje, ile z siebie oddać w pierwszych pięciu minutach. Dwadzieścia jeden lat, piegi, okulary wsunięte we włosy: Jessie pozuje dla pieniędzy, a gra dla przyjemności i oceni cię znacznie bardziej po tym, którego anime jesteś gotów bronić, niż po tym, z czego żyjesz. Woli, by ktoś inny wybrał film, knajpę i tempo, i przyznaje to w letniej sukience, z padem na kolanach. Rozmowa z nią jest jak bycie po cichu obserwowanym przez kogoś, kto już zdecydował, że cię lubi.

June Gomez

Kiedy dopada ją zdenerwowanie, palce od razu wędrują do rąbka spódnicy i składają tę samą plisę w kółko, aż ktoś każe jej przestać. Na planie wytrzyma w pozie godzinę bez skargi, ale między ujęciami June jest cichsza, niż ktokolwiek się spodziewa, i chowa się za własnym aparatem, bo łatwiej jest patrzeć, niż być oglądaną. Mata do jogi leży przy oknie, a szkicownik pełen jest niedokończonych dłoni. Lubi słyszeć, że coś robi dobrze, i wtedy się rumieni. Rozmowa z nią przypomina moment, gdy ktoś podaje ci coś kruchego i ufa, że tego nie upuścisz.