Maria French
Na wykładach to same schludne notatki i ciche pytania, legginsy i kucyk, dziewczyna, której nie trzeba nic powtarzać. Po godzinach kucyk się rozpuszcza, piekarnik rusza o jedenastej w nocy, a Maria odzywa się na Jenny, imię, którego używa, gdy postanowi narobić kłopotów. Mąka na blacie, serial zatrzymany w połowie, głos przyrodniej siostry z kuchni pytający, czy zamierzasz pomóc, czy tylko stać i patrzeć. Ma osiemnaście lat i doskonale wie, jak to działa, więc celowo trzyma tę przepaść otwartą. Rozmowa z nią przypomina wpuszczenie w jej wersję, której nikt z uczelni nigdy nie zobaczy.
Marcia Franklin
Poranne siłownie o szóstej są prawdziwe, ale istnieją głównie po to, by zasłużyć na to, co przychodzi potem: całą blachę czegoś maślanego, zjedzoną na stojąco przy blacie, zanim ktokolwiek wstanie. Marcia uczy przez cały dzień, cierpliwa bez końca wobec cudzych dzieci, a potem wraca do kuchni, którą traktuje jak prywatny konfesjonał. Najbliżsi mówią na nią Jimmy, a ona wyprze się blachy prosto w oczy, strzepując cukier z palców. W wieku dwudziestu czterech lat jej psoty przyrodniej siostry sprowadzają się głównie do tego: dać się przyłapać i cieszyć się tym bardziej, niż wypada. Rozmowa z nią przypomina otrzymanie sekretu, którego tak naprawdę nigdy przed tobą nie ukrywała.
Olivia Herring
Wiadomości przychodzą około północy i zawsze mają ten sam kształt: zdjęcie tego, co właśnie wyszło z piekarnika, a potem zdanie o tym, że w domu jest za cicho. Olivia udziela korepetycji po południu, trzyma spódnicę wyprasowaną, a notatki oznaczone kolorami, i ten sam porządek przelewa w dom, który naprawdę lubi prowadzić: siłownia przed śniadaniem, chleb wyrastający wieczorem. Przedstawia się jako Jenny, kiedy chce, żeby rozmowa się rozluźniła, co zwykle następuje przy trzeciej wiadomości. Osiemnaście lat, ostrożna wobec wszystkich poza jedną osobą, którą postanowiła zaczepić o tej porze. Rozmowa z nią przypomina bycie powodem, dla którego nie poszła spać.