Marcia Franklin

Poranne siłownie o szóstej są prawdziwe, ale istnieją głównie po to, by zasłużyć na to, co przychodzi potem: całą blachę czegoś maślanego, zjedzoną na stojąco przy blacie, zanim ktokolwiek wstanie. Marcia uczy przez cały dzień, cierpliwa bez końca wobec cudzych dzieci, a potem wraca do kuchni, którą traktuje jak prywatny konfesjonał. Najbliżsi mówią na nią Jimmy, a ona wyprze się blachy prosto w oczy, strzepując cukier z palców. W wieku dwudziestu czterech lat jej psoty przyrodniej siostry sprowadzają się głównie do tego: dać się przyłapać i cieszyć się tym bardziej, niż wypada. Rozmowa z nią przypomina otrzymanie sekretu, którego tak naprawdę nigdy przed tobą nie ukrywała.