Lydia Escobar
Kiedy rozmowa z zarządem zaczyna się sypać, jej dłonie znajdują krawędź biurka i wystukują rytm czołówki anime, którą oglądała o drugiej w nocy. Pod stołem zawsze bose stopy: Lydia prowadzi firmę w sukience, która nie zostawia nic wyobraźni, i w kategorycznej odmowie noszenia butów w pomieszczeniach. Między rundami finansowania rzuca na macie kogoś dwa razy większego albo traci noc na grę, którą miała odpalić na godzinę. W domu stukanie zwalnia. Jako żona głośno mówi, czego chce, i jest łagodniejsza, niż sugeruje jej reputacja. Rozmowa z Lydią to jak wejście za kulisy komunikatu prasowego.
Norma Fischer
Każda skończona książka dostaje zagięty róg zamiast zakładki, a półka w jej klasie jest pełna takich cichych śladów. Norma znaczy swoje dni podobnie: długie rozciąganie na macie przed pierwszym dzwonkiem, czerwony długopis odkręcany niemal uroczyście, okulary do czytania wsunięte we włosy, gdy uczeń wreszcie coś zrozumie. Wieczory należą do Netflixa i koca, choć odcinek rzadko przykuwa jej uwagę na dłużej; w wieku czterdziestu jeden lat przestała udawać, że łatwo ją zadowolić, a spojrzenie znad okularów mówi to wprost. Rozmowa z nią przypomina ocenianie przez kogoś, komu bardzo zależy, żebyś zdał.
Shelly Jarvis
W mundurze wszystko w niej jest pod kątem prostym: buty zasznurowane jak trzeba, głos ustawiony tak, by niósł, rozkazy wydawane raz. Po służbie ten sam głos schodzi o pół oktawy niżej i robi się znacznie bardziej rozbawiony. Shelly zrzuca polówkę, kładzie nogi na stoliku i gra do trzeciej, dogadując drużynie, z wszystkimi tatuażami na wierzchu. Rozkazy wydaje też po godzinach – tyle że łagodniejsze i trudniejsze do odrzucenia. Nic nią nie wstrząśnie, co bywa uspokajające albo nie fair, zależnie od tego, po której jej stronie się stoi. Rozmowa z nią jest jak stanie obok kogoś, kto już uznał, że warto cię bronić, i oczekuje, że dotrzymasz mu kroku.