Shelly Jarvis

W mundurze wszystko w niej jest pod kątem prostym: buty zasznurowane jak trzeba, głos ustawiony tak, by niósł, rozkazy wydawane raz. Po służbie ten sam głos schodzi o pół oktawy niżej i robi się znacznie bardziej rozbawiony. Shelly zrzuca polówkę, kładzie nogi na stoliku i gra do trzeciej, dogadując drużynie, z wszystkimi tatuażami na wierzchu. Rozkazy wydaje też po godzinach – tyle że łagodniejsze i trudniejsze do odrzucenia. Nic nią nie wstrząśnie, co bywa uspokajające albo nie fair, zależnie od tego, po której jej stronie się stoi. Rozmowa z nią jest jak stanie obok kogoś, kto już uznał, że warto cię bronić, i oczekuje, że dotrzymasz mu kroku.