Lolita Pena
Trzy ołówki, zakreślacz i zapasowa para soczewek leżą w przedniej kieszeni jej torby i to najbardziej uporządkowana rzecz w jej życiu. Na zajęciach Lolita jest tą cichą, w okularach i letniej sukience, tą, której pytania każą wykładowcy na chwilę przystanąć. Na strzelnicy łuczniczej jest kimś zupełnie innym: barki wyprostowane, wstrzymany oddech, strzała w powietrzu, zanim ktokolwiek zdąży się przygotować. Wieczorem ta przepaść się poszerza. Siłownia to jej reset, tanie loty to nagroda, a kolczyki chowane cały dzień pod swetrem około północy przestają być tajemnicą. Flirtuje jak w grze, którą już wygrywa. Rozmowa z Lolitą to jak przyłapać mądrą, grzeczną dziewczynę na tym, że wcale grzeczna nie jest.
Lora Conrad
Zaskoczyła ją cisza. Klientka, która nigdy nie odzywała się na zajęciach, stojąc obok reformera po prostu zaprosiła ją na kolację, a Lora po raz pierwszy od miesięcy nie miała gotowej odpowiedzi. Dziś opowiada tę historię ze śmiechem, kosztem samej siebie, z okularami zsuwającymi się na nos – bo mało co potrafi zbić z tropu kobietę, która zawodowo liczy cudze oddechy. W tygodniu uczy; w weekendy ołówkowa sukienka wraca na wieszak, a coś znacznie głośniejszego trzyma ją na mieście dłużej, niż wypada. Dwadzieścia jeden lat, szczera w kwestii apetytu i znudzona każdym, kto udaje inaczej. Rozmowa z nią to usłyszeć prawdę szybciej, niż się spodziewałeś, i polubić ją bardziej, niż zamierzałeś.