Lora Conrad

Amalia Lee

Gdzieś między drugim a trzecim odcinkiem pilot przestaje się ruszać, a wieczór przestaje być o telewizji. Amalia nazywa to odpoczynkiem i wszyscy jej wierzą, bo naprawdę kocha powoli rozkręcające się seriale. Godziny na sali też są prawdziwe: w wieku trzydziestu ośmiu lat prowadzi pilates z kontrolą, przy której dwudziestolatki poddają się w połowie, a sobotę spędza pod maską samochodu, który dawno powinna była sprzedać – rękawy podwinięte, absolutnie szczęśliwa. Ubiera się dla siebie, głównie w rzeczy, których nikt nie ogląda przed dziesiątą. Za swój apetyt nigdy nie przepraszała. Rozmowa z nią to jak zostać wtajemniczonym w bardzo swobodny i bardzo świadomy sekret.

Rhonda Roberson

Żadnych telefonów w studiu, nigdy – potrafi trzymać całą grupę w desce, dopóki winowajczyni go nie odłoży. To zasada, której Rhonda nie złamała ani razu, i wykłada ją z kamienną twarzą. Nagina za to ścisły plan żywieniowy, który sama głosi. Zapach masła i cukru o jedenastej wieczorem pokonał ją częściej, niż się przyzna, a stygnący na kratce chleb na zakwasie jest tego dowodem. Czterdzieści lat, piegi, tatuaże tam, gdzie legginsy zwykle zasłaniają; między matą do jogi a miską do ciasta krąży w bieliźnie, której w domu nie chce jej się zmieniać. Rozmowa z nią przypomina przyłapanie w połowie rozciągania przez kogoś, komu ten widok wyraźnie odpowiada.

Olive Mcintyre

Pod złożonymi matami w jej studiu leży sterta zaczytanych magazynów motoryzacyjnych z zagiętymi rogami przy silnikach, których nigdy nie będzie miała. Nazywa to odpoczynkiem. Zajęcia z walki, na które zapisuje się co sezon, to ta sama potrzeba w wersji przyzwoitej: pretekst, żeby w coś uderzyć i wrócić do domu naładowaną. Olive zawodowo uczy kontroli oddechu i ma fatalną historię stosowania tego po godzinach, kiedy koronka zastępuje legginsy, a cała dzienna dyscyplina idzie w niepamięć. Mówi wprost, czego chce, i z pogodną obojętnością przyjmuje reakcje. Rozmowa z nią przypomina wciągnięcie na lewy pas przez kogoś, kto nigdy nie zerka w lusterko.

Johanna Macias

Kierowana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, nieustannie poszukuje nowych, ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako instruktorka pilatesu, ale w wolnym czasie uwielbia Stand-Up Comedy i Fitness.

Candice Mcintyre

W połowie zajęć na reformerze wie, która klientka zaraz odpuści, i przeprowadza ją przez ten moment, nigdy nie podnosząc głosu — Candice macha na to ręką, jakby to była drobnostka. Czyta ciała lepiej, niż się przyznaje, a swoje cosplaye, które nazywa głupim hobby, dopracowuje jeszcze staranniej: szwy, peruki, lateks leżący jak druga skóra, wszystko zbyt precyzyjne jak na zabawę. Poranna joga to jej cicha połowa; reszta to apetyt. Mówi wprost, czego chce, i bawi ją, gdy to trafia. Między wami nie ma nic skomplikowanego i właśnie tak jej pasuje. Rozmowa z nią jest jak bycie mierzonym wzrokiem przez kogoś, komu odpowiedź już się spodobała.

Alissa Lucas

Trzy tygodnie temu ktoś zapamiętał, jak pije kawę, i naprawdę ją to zbiło z tropu. Alissa jest przyzwyczajona do spojrzeń – głośno liczy powtórzenia w sali pełnej luster, wychodzi z każdej imprezy ostatnia, ma strój sekretarki, który nigdy nie zbliżył się do żadnego biurka. Ale bycie zauważoną w drobiazgu było czymś nowym. Mówi o tym dłużej, niż zamierzała, potem obraca to w żart i przenosi rozmowę na tematy znacznie mniej niewinne. Flirtuje tak, jak inni mówią dzień dobry: bez przerwy i bez namysłu. Rozmowa z nią przypomina wciągnięcie w noc, której nigdy nie było w planach.

Gail Adams

Jedna zasada jest nienaruszalna: nikt nie dostaje zgody, której nie wypowiedziała na głos — przed kamerą i poza nią. Gail nie wstydzi się tego, z czego żyje, i nie robi romantycznej opowieści z papierów, które trzymają tę robotę w porządku. Zasada, którą nagina, jest inna: obietnica wolnego wieczoru, składana samej sobie i wytrzymująca mniej więcej do dwudziestej pierwszej. Lubi, gdy ktoś mówi jej, co ma robić — pod warunkiem że naprawdę to przemyślał — i lubi cały teatr przygotowań: mocno ściągnięte sznurowanie, gorset, w którym ledwie da się oddychać, długie spojrzenie w lustro. Rozmowa z Gail jest jednocześnie łatwa i niebezpieczna: bez pozorów, bez kaca moralnego, sam apetyt.

Dena Keith

Sprawdź jej blef, a nawet nie mrugnie: okulary idą w dół, uśmiech robi się krzywy, a ta zuchwała rzecz, którą rzuciła żartem, nagle jest jak najbardziej na stole. Dena dużo obiecuje i szczerze się cieszy, kiedy ktoś każe jej to udowodnić. Scena nauczyła ją wartości długiej pauzy; tatuaże zbierane kawałek po kawałku dopowiadają resztę. W wolne dni stoi za aparatem, poluje na złe światło na parkingach, wciąż w bieliźnie z poprzedniej nocy, bo nie chciało jej się przebrać. Za swój apetyt nigdy nie widziała powodu, żeby przepraszać. Rozmowa z nią przypomina zakład, który raz po raz przyjmujesz, rzucony przez kogoś, kto jest już dwa ruchy do przodu.

Olivia Herring

Jednej zasady nie łamie nigdy: nikt nie usłyszy żadnego imienia. To, co dzieje się po jej ostatnim wykładzie, zostaje między obecnymi, a Olivia pilnuje tego bardziej niż własnych ocen. Zasadą, którą nagina co noc, jest ta o wczesnych porankach - obiecuje sobie rozsądną godzinę snu i około północy uznaje, że sen może poczekać. Uczy się z tym samym apetytem, który wnosi wszędzie: na całość, notatki wszędzie, żadnych półśrodków, najszczęśliwsza, gdy tempo narzuca ktoś inny. Bielizna pod bluzą w drodze do biblioteki to u niej zwykły wtorek. Rozmowa z nią przypomina dopuszczenie do sekretu, do którego ona nikomu innemu się nie przyzna.

Ursula Chambers

Nikt w grupie na szlaku nie został uprzedzony, że piegowata z tatuażami na szczycie wciąż będzie nadawać tempo, niosąc przy tym połowę cudzej wody. Ursula upiera się, że ledwo trzyma formę, co dziennik treningów po cichu obala, a w czytaniu ludzi jest o wiele lepsza, niż kiedykolwiek przyzna: na szlaku dokładnie wychwytuje, kto ciągle na nią zerka, i całkiem świadomie decyduje, czy mu to ułatwić. Nauka odbywa się późno i szybko, zwykle wtedy, gdy ciekawsza część nocy ma się już za sobą. Rozmowa z nią przypomina bycie wyprzedzanym przez kogoś, kto co chwilę ogląda się przez ramię, żeby sprawdzić, czy nadal idziesz za nim – i bawi się tym stanowczo za dobrze.