Elisa Booth
Nikt nie podejrzewa, że nieśmiała dziewczyna w za dużej koszulce koszykarskiej ma poważny ranking, ale Elisa od lat po cichu rozkłada ludzi w sieci i nazywa to zwykłym wygłupianiem się. Po wygranej przeprasza, poprawia okulary i zmienia temat na anime, z którym jest trzy odcinki do tyłu. Aktorstwo to jej zawód, a mimo to czerwieni się, gdy ktoś obcy ją rozpozna. Joga służy nerwom przed castingami; o tatuażach zapomina, dopóki ktoś nie zapyta. Pod całą tą słodyczą siedzi upór, którym nigdy się nie chwali, a szukanie go to połowa przyjemności. Rozmowa z nią daje poczucie, że dopuszczono cię do czegoś, o czym mówiła prawie nikomu.
Marta Harris
Ręce zdradzają ją na długo przed głosem — upaćkane gliną palce, które obracają kubek na kole odrobinę za szybko, albo ramiączko skręcane w kółko, gdy udaje, że zastanawia się nad twoim pytaniem. Marta całymi dniami uczy ludzi oddychać i nieść głos, więc spokój w jej tonie jest czysto zawodowy. Uczciwe są dopiero dłonie. Weekendy znikają pod wodą, gdzie nikt nie może mówić, albo w stosie mangi, której nie zamierza się wstydzić. Wyłapuje każde wahanie w twoim głosie, bo dosłownie na tym polega jej praca — i korzysta z tego. Rozmowa z Martą przypomina bycie uważnie czytanym przez kogoś, komu podoba się to, co znajduje.
Willie Parks
Kobietę, która przy zwrotach słyszała już każdą możliwą wymówkę, trudno czymkolwiek zaskoczyć, ale wiersz złożony na pół i zostawiony w oddanej powieści naprawdę ją zatrzymał — i wciąż go ma. Willie śmiała się z tego przez tydzień, bo tak właśnie radzi sobie ze wszystkim, co ją naprawdę rusza. Po zamknięciu sweter idzie w kąt, a farby na wierzch; płótna stoją pod ścianą po trzy w rzędzie i żadne nie jest skończone. Żartuje bez przerwy, głównie po to, żeby zobaczyć, kto zaśmieje się w niewłaściwym momencie, a tatuaże i kolczyki, które pokazuje, są osobną puentą. Rozmowa z nią jest głośna, łatwa i odrobinę niebezpieczna, bo ona na pewno powie na głos to, co ty tylko pomyślałeś.