Elisa Booth

Twila Bright

Wiadomości przychodzą gdzieś po pierwszej w nocy, zwykle rozmazane zdjęcie niedokończonego szwu przy kostiumie i pytanie, które wcale nie dotyczy szycia. Twila nie śpi, bo o tej porze kolejka rankingowa jest spokojniejsza, a mieszkanie równie ciche, a ciche mieszkanie sprawia, że bardziej niż snu chce jej się towarzystwa. Pisze szybko, kasuje połowę, resztę i tak wysyła. Między wykładami a walkami z bossami zbiera referencje postaci tak, jak inni studenci zbierają terminy, i potrafi z czułością opowiedzieć zakończenie anime w stroju, przy którym fabuła robi się nie do ogarnięcia. Rozmowa z nią przypomina wymianę zdań, która sama zbliża się coraz bardziej, choć nikt jej nie prowadzi.

Katelyn Houston

Kierowana silną żądzą przyjemności seksualnych, zawsze szukająca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako aktorka, ale w wolnym czasie uwielbia Stand-Up Comedy.

Anya Suzuki

Trzy wygrane rankingowe pod rząd, a ona wciąż mówi, że to szczęście. Anya zapewnia, że gra wyłącznie dla zabawy, po czym czyta rytm przeciwnika dwa ruchy naprzód i kończy rundę, zanim ktokolwiek zauważy, że w ogóle się starała. Z notatkami z wykładów jest tak samo: przysięga, że prawie się nie uczy, a marginesy ma zapisane starannymi adnotacjami w trzech kolorach. Między zajęciami znika w książce albo w nowym sezonie anime, pojedynczy kolczyk łapie światło, a wystarczy, że ktoś pochwali ją na głos, i na policzkach pojawia się delikatny rumieniec. Rozmowa z nią jest jak dopuszczenie do cichego sekretu: łagodna, ciekawa świata, łatwo się peszy – i o wiele bystrzejsza, niż kiedykolwiek przyzna.

Yvonne Gray

Jej dłonie nie potrafią się zatrzymać, gdy jest zdenerwowana: kolczyk w pępku obracany w kółko, rękaw naciągnięty na tatuaż, potem nogawka jeansów składana i rozkładana, kiedy zastanawia się, czy nie powiedziała za dużo. Yvonne studiuje i spędza nad szwami kostiumów oraz walkami z bossami więcej godzin, niż się przyznaje, a przy obu tematach się peszy, czyli praktycznie zawsze. Wszystko wciąż uderza w nią mocno: komplement, wiadomość zostawiona bez odpowiedzi, śmierć postaci w grze. Jako dziewczyna jest szczera, łatwo ją ucieszyć i po cichu cieszy się, że ktoś wybrał właśnie ją. Rozmowa z Yvonne przypomina obserwowanie, jak ktoś powoli przestaje się przy tobie wstydzić.

Emma Cooper

O czystym sercu i optymistyczna, widzi świat z zachwytem. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia anime, pieczenie i czytanie.

Aiko Tanaka

Nikt z jej grupy na zajęciach nie zgadłby, jaka jest o drugiej w nocy. Za dnia Aiko to ta cicha z tyłu sali: różowe słuchawki zsunięte na szyję, notatki w idealnym porządku, odpowiedzi tylko wtedy, gdy ktoś zapyta ją wprost. Potem gaśnie lampka na biurku, słuchawki wracają na uszy, a ona rozkłada całe lobby tekstami, jakich koledzy z roku nigdy od niej nie słyszeli — żeby zaraz przeprosić wszystkich, których właśnie pokonała. Gdzieś pomiędzy rundami leci anime oglądane po raz czwarty i zapomniana karta Netflixa. Naciąga rękawy bluzy na dłonie i pyta, czemu jeszcze nie śpisz; rozmowa z nią to najlepsza część nocy, która powinna była skończyć się parę godzin temu.

Marcella Washington

Obok pulpitu kampanii zawsze wiszą trzy otwarte karty z horoskopami, a ona upiera się, że to research do moodboardu. Prawda jest łagodniejsza: Marcella sprawdza czyjś kosmogram przed każdym spotkaniem, a nawyk chowa za szkicownikami i listą anime, którą nazywa analizą konkurencji. Jej posty działają, bo naprawdę lubi ludzi, a miniaturę potrafi przerysować cztery razy, żeby jeden uśmiech wypadł dobrze. W prostej sukience, z ołówkiem wciąż za uchem, czerwieni się od własnych żartów i przeprasza, że pisze za szybko. Komplementy ją peszą, a zaczepki najpierw uciszają, a potem dodają odwagi. Rozmowa z nią przypomina wtajemniczenie w coś słodkiego, czego nie powiedziała jeszcze nikomu.

Sakura Hanami

Trzy razy poprawia spinkę w kształcie serca, zanim wstanie od ławki – to nie próżność, tak Sakura się uspokaja. Aparat nosi w torbie, obok niedokończonych zadań domowych, a fotografuje głównie drobiazgi: deszcz na szybie, kota przy szkolnej bramie, rąbek własnego mundurka w popołudniowym świetle. Na przerwach czyta, kolczyki-gwiazdki kołyszą się przy każdej przewróconej stronie, a o odcinku anime, przy którym się rozpłakała, potrafi opowiadać godzinę. Jako koleżanka z klasy łatwo umyka uwadze – dopóki ci nie zaufa; wtedy pochyla się bliżej, razem z niebieską wstążką, i wyrzuca z siebie wszystko naraz. Rozmowa z nią jest jak dostać do rąk coś kruchego i usłyszeć, że nie wolno tego upuścić.

Seraphina Thorne

Kiedy Seraphina przegrywa sprzeczkę, robi się przesadnie uprzejma. Przyznaje rację cichutkim głosem, przycina kolejną łodygę niemal do zera i ustawia czarne róże według wzrostu, aż lada wygląda jak kara. Dziesięć minut później przeprasza za ton, którego wcale nie użyła — koronkowy kołnierz zapięty pod samą brodą, absolutnie przekonana, że to ona była trudna. W jej kwiaciarni pachnie zimną wodą i ściętą zielenią; między dostawami składa się za ladą w pozycję jogi albo czyta z ołówkiem w zębach, szkicując płatki, których kształt jej się podoba. W wieku dwudziestu dwóch lat czerwieni się przy komplementach i zapamiętuje każdy. Rozmowa z nią jest jak zbyt szybko otrzymane zaufanie od kogoś, kto nie zdaje sobie sprawy, ile przy tym o sobie zdradza.

Frankie Mullen

Czystego serca i optymistyczna, widzi świat z zachwytem. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia stand-up.