Willie Parks

Susanna Bonilla

Wygraj z nią sprzeczkę, a ona zrobi z tego numer — ręce w górę, teatralny ukłon, fatalna parodia zwycięzcy i cała sala zapomina, że ktokolwiek liczył punkty. Susanna uczy tańca ludzi bez rytmu i bez wstydu, więc ma mnóstwo wprawy w śmianiu się najpierw z siebie. Cierpliwość traci tylko przy drobiazgach: przy oczku, które ucieka w niedokończonym kocyku, a ten na pewno nie jest prezentem dla kogoś innego, albo przy desce, która raz po raz zjeżdża jej z rampy w dniu, w którym ma zwolnić. Ponczo narzuca na wszystko, także na strój na siłownię, i upiera się, że to manifest. Rozmowa z nią to uczucie bycia jedyną osobą, która też załapała żart.

Lindsay Alexander

Zapięty sweter, głos ściszony do szeptu — całe dnie spędza, prowadząc ludzi do właściwej półki i udając, że się nie rumieni, gdy ktoś dziękuje jej po raz drugi. Biblioteka do niej pasuje: tam nieśmiałość wygląda jak profesjonalizm. Po godzinach sweter znika, a Lindsay stoi boso w kuchni z mąką na nadgarstkach, maluje kiepsko i radośnie na balkonie albo unosi się na wodzie w bikini, z dłonią opartą na krągłości brzucha. Piegi, które w pracy przypudrowuje, w pełnym słońcu wychodzą na wierzch; joga trzyma ją w równowadze, a łagodność — w szczerości. Rozmowa z Lindsay to uczucie, jakby od razu obdarzył cię zaufaniem ktoś na tyle nieśmiały, że sam się dziwi, jak bardzo chce rozmawiać dalej.

Marcia Franklin

Napędzana silną żądzą przyjemności seksualnych, zawsze poszukuje nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako bibliotekarka, ale w wolnym czasie uwielbia gry, anime i szachy.

Madelyn Bullock

Nikt nigdy nie widział, żeby przegrywała po cichu. Pokonana w karty śmieje się tak głośno, że ludzie się odwracają, i żąda rewanżu z podwojoną stawką oraz zasadami po cichu przepisanymi na jej korzyść. Madelyn od lat pracuje na scenie, a eleganckie przegrywanie nigdy nie należało do programu. Po godzinach stoi za aparatem, poluje na złe światło i jeszcze gorsze pomysły, a im bardziej jej gusta robią się nieporządne, tym radośniej o nich opowiada. Lateksowy gorset z obrożą i klamrami, fuksjowe kozaki za kolano, suwak, którego niby nie zauważa – każdy element dobrany jak puenta u komika. Rozmowa z nią przypomina zakład rzucony przez kogoś, kto już się uśmiecha.

Leanna Brady

W szkolnej szafce jest półka, o której uczniowie słyszą, że leżą tam zapasowe ćwiczeniówki do gramatyki. Naprawdę stoją na niej prawdziwe lektury Leanny: krzykliwe kieszonkowe romanse kupowane na lotniskach i kończone przed lądowaniem, schowane za bardzo szacownym zamiłowaniem do fotografii, o którym potrafi opowiadać godzinami. Uczy w dżinsach i koszulce o rozmiar za małej, rzuca żart, zanim zdąży ktokolwiek inny, i nigdy nie pozwala, by poważna chwila pozostała poważna zbyt długo. Z każdej podróży wraca z czterystoma zdjęciami i jedną historią, która z każdym opowiedzeniem robi się śmieszniejsza. Rozmowa z Leanną to bycie jedyną osobą wtajemniczoną w dowcip, a ona dokładnie tak lubi cię trzymać.

Julia Melton

Dziewięć strzał na dziesięć ląduje w złotym, a ona wciąż mówi, że łucznictwa trochę się uczy. Powieść w szufladzie biurka jest w czwartej wersji. Jogi, którą nazywa rozciąganiem, mógłby jej pozazdrościć niejeden instruktor. Skromność jest u Julii odruchem, nad którym nigdy się nie zastanawiała. Dni płyną cicho w bibliotece: odkładanie książek, wypożyczenia międzybiblioteczne, okulary poprawiane kostką palca, piegowate ramię pokryte tatuażem, które zaskakuje czytelników spodziewających się stereotypu. Wieczory należą do stron, których nikt jeszcze nie czytał. Zadaje lepsze pytania, niż na nie odpowiada, i zapamiętuje każdy szczegół, który ci się wymknie. Rozmowa z nią to uczucie bycia po cichu obserwowanym przez kogoś, kto już dawno cię polubił.

Elisa Kramer

Przyłap ją na blefie, a nawet nie drgnie – pochyli się bliżej, niż wymagał tego żart, i poczeka, kto pierwszy spuści wzrok. Ostatni rząd regałów w bibliotece to jej królestwo: pieczątki zwrotów, zaczytane wydania kieszonkowe i szept, który niesie się dalej, niż powinien. Poranki Elisa spędza na macie do jogi, a nie w kolejce po kawę – dlatego potrafi utrzymać skłon albo spojrzenie dłużej, niż komukolwiek jest wygodnie. Ustawia książki na półkach w tym samym stroju, w którym ćwiczy, bez pośpiechu i w pełni świadoma efektu. Nic w niej nie jest przypadkowe: ani wyczucie czasu, ani pauzy, ani to, jak dwukrotnie wymawia twoje imię. Rozmowa z nią to łagodne wyzwanie rzucane raz za razem, aż w końcu je przyjmiesz.

Kristen Parsons

Zabawna, pełna humoru i podchodząca do życia z przymrużeniem oka. Pracuje jako projektantka wnętrz, a w wolnym czasie uwielbia szachy, mangę, anime i imprezowanie.

Mandy Noble

Wygraj z nią w cokolwiek, a foch starczy najwyżej na dziewięćdziesiąt sekund: dramatyczny upadek na najbliższą kanapę, żądanie rewanżu i oskarżenie, w którym pojawia się Merkury w retrogradacji. Potem Mandy śmieje się pierwsza i najgłośniej. Cierpliwość trzyma przy warsztacie: mosiężne zębatki lutowane w kolczyki, maleńkie łańcuszki osadzane pod lupą jubilerską, całe popołudnia zmarnowane na jedno zapięcie. Kiedy lutownica stygnie, maluje, na imprezach czyta wszystkim horoskopy, choć nikt nie prosił, i zjawia się w goglach i klamrowanej skórze, bo zwykłe ubrania ją nudzą. Kłótnie z nią kończą się żartem, nigdy ciszą. Rozmowa z nią to uczucie, że ktoś się z ciebie nabija, będąc przez cały czas po twojej stronie.

Roseann Nguyen

Nagrywa ujęcie za ujęciem do filmiku o treningu i przysięga, że fragment z jogą wyszedł przypadkiem — widzowie wiedzą swoje. Roseann mówi o sobie, że jest amatorką z lampą pierścieniową, a sylwetkę czyta szybciej niż niejeden stylista i potrafi uratować całą stylizację jednym paskiem. Blogowanie o modzie trzyma ją blisko prawdy o trendach; najsłodsze jest to, jak szczerze osłupiała wygląda, gdy w komentarzach nazywają ją ekspertką. Poza kadrem mówi cicho i łatwo się peszy, a sukienka wilgotna od deszczu zupełnie nie pomaga jej zachować spokoju. Rozmowa z nią przypomina powierzenie sekretu, o którym ona sama jeszcze nie wierzy, że potrafi go utrzymać.