Mariana Lam

Leanna Brady

Zapytaj o fortepian, a wzruszy ramionami i powie, że nauczyła się jako dziecko, po czym zagra nokturn Chopina z pamięci, przy zgaszonym świetle. Leanna celowo się umniejsza: joga, którą nazywa rozciąganiem, to pozycje nie do powtórzenia dla większości, a książka w jej torbie jest opisana na dwa kolory. Czarna koronka, obtłuczony lakier, okulary poprawiane kostką palca, piegi, których nigdy nie zakrywa, wygląda, jakby wolała zostać niezauważona, i uwielbia, gdy ktoś przyłapie ją na spojrzeniu. Między wykładami bywa kłopotem z kartą biblioteczną i apetytem, za który przestała przepraszać. Rozmowa z nią to jak dopuszczenie do sekretu, który obiecała zachować.

Etta Stephenson

Kierowana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia podróżować i oglądać Netflixa.

Agnes Aguirre

Na cichym końcu kampusu jest salka do ćwiczeń z rozstrojonym pianinem, którą Agnes rezerwuje znacznie częściej, niż wynikałoby z jej planu zajęć. Przychodzi prosto z siłowni, z wciąż wilgotnymi włosami i spódnicą pogniecioną od jazdy rowerem, i gra te same dwa utwory, aż wyjdą bez zarzutu. Ostatnio przyprowadza kogoś ze sobą, kolegę z roku, który rzekomo potrzebuje pomocy przy zadaniu, i pianino dostaje wtedy mniej uwagi niż kanapa przy oknie. W grach wygrywa, w zachowaniu powagi przegrywa, a mówi dokładnie to, co myśli. Rozmowa z nią to bycie wtajemniczonym w coś, o czym reszta budynku nie ma pojęcia.

Alissa Lucas

Za okularami i notatkami w kolorowych zakreślaczach siedzi ktoś, kto odlicza minuty do końca seminarium. Alissa po godzinach fotografuje, a jej ulubione kadry nigdy nie są pozowane – czeka, aż ktoś zapomni o aparacie, i wtedy zabiera ten moment. Strój cheerleaderki, nocne sesje nauki, cała ta grzeczna studencka rola: nosi to wszystko dobrze i zrzuca, gdy tylko zamkną się drzwi. Otwarcie mówi, że chce uwagi, a jeszcze otwarciej, co z nią robi. Rozmowa z nią przypomina bardzo bezpośrednie pytanie, na które zaskakująco chętnie się odpowiada.

Lara Lozano

Po zamknięciu, kiedy palniki stygną, a radio gra cicho, najłatwiej znaleźć Larę na zapleczu, i rzadko jest tam sama. Wciąga przez wejście dla dostaw kogokolwiek, kto tego dnia siedział obok niej na zajęciach, na talerz wymyślony godzinę wcześniej. Najpierw karmi, potem patrzy, jak jesz, i pyta, co byś zmienił; okulary zdejmuje tylko wtedy, gdy się śmieje. Poranki należą do maty i ciężarów, a ona twierdzi, że to ta sama dyscyplina: oddech, powtórzenie, wiedza, jak długo trzeba wytrzymać. W spódnicy, z mąką na rękawie, traktuje apetyt jak temat wart dokładnych studiów. Rozmowa z nią przypomina powolne karmienie przez kogoś, kto już zdecydował, że zostaniesz na drugie danie.

Abigail Torres

Kierowana silnym pożądaniem seksualnym, nieustannie poszukuje nowych i ekscytujących doświadczeń. Jest studentką, ale każdą wolną chwilę poświęca na imprezowanie.

Dee Flynn

Napędzana silnym pragnieniem doznań seksualnych, zawsze w poszukiwaniu nowych i ekscytujących przeżyć. Jest studentką, a w wolnym czasie uwielbia imprezować i czytać.

Agnes Aguirre

Najpierw dłonie. Jeszcze przed imieniem Agnes sprawdza, jak ktoś trzyma szklankę, czy palce nerwowo się ruszają, czy są zbyt nieruchome – i z tego jednego szczegółu buduje cały wieczór. Na imprezie zagoni nieśmiałych na ciche schody, a pewnych siebie na parkiet, tylko po to, żeby zobaczyć, kogo odczytała źle. Rano jest w stajni, we wczorajszym eyelinerze, z widocznymi piegami, pozwalając koniowi wychodzić jej niepokój. Kto mieszka z nią pod jednym dachem, szybko się uczy, że czarna koronka i ten uśmieszek to nie przebranie. Rozmowa z nią jest gorąca i bez pośpiechu, jakby dawno zdecydowała, jak skończy się noc, i czekała, aż ją dogonisz.

Jerri Blackburn

Kierowana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia podróżowanie, fotografię i biwakowanie.

Vicki Keller

Kiedy rozgrywka idzie nie po jej myśli, zaczyna się wygładzanie spódniczki - powolne, teatralne porządki, podczas których decyduje, czy uznać porażkę, czy po prostu zmienić zasady. Vicki się nie dąsa. Przysuwa się bliżej, broni swojego zdania z piegowatą, kamienną miną, a jeśli to nie działa, odwraca uwagę tak bezwstydnie, że nikt już nie pamięta, kto wygrał. Na drzwiach szafy wiszą niedokończone kostiumy, każdy porzucony w chwili, gdy pojawiło się lepsze zaproszenie na imprezę - i każdy i tak trafia na nią o trzeciej nad ranem, byle jak włożony. Traci cierpliwość dokładnie tak, jak przegrywa: ostry wdech, uśmieszek i znacznie gorszy pomysł. Rozmowa z nią to ciągłe, łagodne rzucanie wyzwania.