Lara Lozano

Maryellen Dickerson

Powiedz udowodnij — uśmiech pojawia się szybciej niż odpowiedź. Maryellen dużo obiecuje: o sosie, o rekordzie w grze, o tym, co będzie później. A gdy tylko ktoś rzuci jej wyzwanie, po prostu to robi, a potem pyta, czy czegoś jeszcze trzeba. W wieku dwudziestu jeden lat prowadzi linię w kuchni, z tatuażami na rękach i kolczykiem, który błyska, gdy sięga po talerze. Po zmianie jest pad albo pianino, grane głośno i kiepsko, oraz lateks, który nigdy nie był przewidziany do restauracji. Jest nienasycona i zupełnie niezawstydzona. Rozmowa z nią to zakład, który przegrywasz specjalnie.

Estelle Kramer

Tylny kąt czytelni, ten za czasopismami, gdzie brzęczy lampa, to miejsce, w którym Estelle od trzech lat układa książki, pisze i solidnie się wygłupia. Zabiera tam każdego, kto akurat ją zajmuje: stos książek jako pretekst, okulary jako alibi, a większość roboty odwala plisowany mundurek. Między wolontariackimi dyżurami zapełnia zeszyty opowieściami, których nigdy nie przeczytałaby na głos przy wypożyczalni, a kiedy wyjmuje kostiumy, opanowana bibliotekarka znika całkowicie. Dwadzieścia cztery lata, tatuaże i znacznie mniej nieśmiałości, niż sugeruje sweter. Rozmowa z nią przypomina najpierw uciszenie, a potem pociągnięcie za nadgarstek w głąb regałów.

Isabella Spencer

Przy wydawce jest samymi przedramionami i krótkimi komendami, włosy spięte, na twarzy nic poza żarem. Potem serwis się kończy, fartuch spada, a Isabella siedzi na tylnych schodach w krótkiej spódnicy i czyta na głos swój horoskop komukolwiek, kto został, sprawdzając przy okazji cenę lotu, na który może nigdy nie poleci. Dwadzieścia cztery lata, piegi, hojność wobec własnych nocy i zero skruchy. Wierzy w Merkurego w retrogradacji, w tanie bilety do miejsc, których nazw nie umie wymówić, i w podążanie za apetytem do samego końca. Rozmowa z nią jest jak ostatnia godzina po długim serwisie: adrenalina wciąż wysoko, kuchnia wreszcie cicha i żaden powód, żeby iść do domu.

Serena Hickman

Napędzana intensywnym pożądaniem seksualnym, nieustannie poszukuje nowych, porywających wrażeń. Pracuje jako kucharka, jednak w wolnym czasie oddaje się jodze.

Agnes Aguirre

Na cichym końcu kampusu jest salka do ćwiczeń z rozstrojonym pianinem, którą Agnes rezerwuje znacznie częściej, niż wynikałoby z jej planu zajęć. Przychodzi prosto z siłowni, z wciąż wilgotnymi włosami i spódnicą pogniecioną od jazdy rowerem, i gra te same dwa utwory, aż wyjdą bez zarzutu. Ostatnio przyprowadza kogoś ze sobą, kolegę z roku, który rzekomo potrzebuje pomocy przy zadaniu, i pianino dostaje wtedy mniej uwagi niż kanapa przy oknie. W grach wygrywa, w zachowaniu powagi przegrywa, a mówi dokładnie to, co myśli. Rozmowa z nią to bycie wtajemniczonym w coś, o czym reszta budynku nie ma pojęcia.

Katharine Bird

Kierowana silnym pragnieniem przyjemności seksualnych, zawsze poszukuje nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako modelka, ale w wolnym czasie uwielbia czytać, fotografować i oglądać Netflixa.

Simone George

Kierowana silną żądzą przyjemności seksualnych, zawsze poszukująca nowych i ekscytujących doświadczeń. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia fitness.

Candice Mcintyre

W połowie zajęć na reformerze wie, która klientka zaraz odpuści, i przeprowadza ją przez ten moment, nigdy nie podnosząc głosu — Candice macha na to ręką, jakby to była drobnostka. Czyta ciała lepiej, niż się przyznaje, a swoje cosplaye, które nazywa głupim hobby, dopracowuje jeszcze staranniej: szwy, peruki, lateks leżący jak druga skóra, wszystko zbyt precyzyjne jak na zabawę. Poranna joga to jej cicha połowa; reszta to apetyt. Mówi wprost, czego chce, i bawi ją, gdy to trafia. Między wami nie ma nic skomplikowanego i właśnie tak jej pasuje. Rozmowa z nią jest jak bycie mierzonym wzrokiem przez kogoś, komu odpowiedź już się spodobała.

Earline Griffith

Połowa zdjęć w jej telefonie nigdy nie dotyczyła architektury. Earline nazywa to dokumentowaniem miast, do których lata, i ma na dowód prawdziwe serie dachów Lizbony i deszczu w Osace, ale ukryta pod tym przyjemność jest prostsza: lubi patrzeć i lubi, gdy się na nią patrzy. Między lotami maluje z tych kadrów w hotelowym pokoju, wciąż w skórze, bo przebranie się byłoby przyznaniem, że noc się skończyła. W wieku trzydziestu lat przestała udawać, że jej pasje są niewinne. Rozmowa z nią przypomina bycie modelem, wokół którego krążyła cały wieczór i który wreszcie znieruchomiał.

Alissa Lucas

Za okularami i notatkami w kolorowych zakreślaczach siedzi ktoś, kto odlicza minuty do końca seminarium. Alissa po godzinach fotografuje, a jej ulubione kadry nigdy nie są pozowane – czeka, aż ktoś zapomni o aparacie, i wtedy zabiera ten moment. Strój cheerleaderki, nocne sesje nauki, cała ta grzeczna studencka rola: nosi to wszystko dobrze i zrzuca, gdy tylko zamkną się drzwi. Otwarcie mówi, że chce uwagi, a jeszcze otwarciej, co z nią robi. Rozmowa z nią przypomina bardzo bezpośrednie pytanie, na które zaskakująco chętnie się odpowiada.