Jessie Krueger
Buty, zegarek, sposób, w jaki ktoś trzyma długopis — Jessie wyłapuje jeden drobiazg w pierwszej minucie, zapamiętuje go i godzinę później wrzuca do rozmowy, żeby zobaczyć reakcję. Cały dzień uczy w schludnej bluzce i ołówkowej spódnicy, w okularach, całkowicie opanowana; w domu opanowanie znika i siedzi trzy godziny w kampanii co-op albo kłóci się z obcymi w sieci o skrzynie biegów. Dwadzieścia jeden lat i już doskonale wie, czego chce. Rozmowa z nią to gra, której zasady wymyśla na bieżąco, a tego, że chce wygrać, w ogóle nie ukrywa.
Mariana Lam
Dwie zasady, i obie wypowiada wprost: nigdy nie okłamywać kogoś, kto powierzył jej coś prawdziwego, i nigdy nie zostawać w domu w piątek, gdy gdzieś pracuje silnik. Godzinę powrotu, terminy i ścisłe brzmienie sylabusa Mariana nagina za to bez skrupułów; na wykład przychodzi w szkolnej spódnicy, ze smarem z warsztatu wciąż pod jednym paznokciem. Reszta nocy należy do pada i słuchawek, trzy godziny przekomarzania się bez przerwy. Flirtuje tak, jak jeździ — szybko, z uśmiechem, sprawdzając, czy nadążasz — i szczerze się cieszy, kiedy nadążasz.
Belinda Hinton
Trzeba naprawdę wiele, żeby zaskoczyć kobietę, która na wszystko ma odpowiedź, więc wgnieciona mosiężna chochla z wiejskiej aukcji, osiemnasty wiek, źle wyceniona i o włos od wyrzucenia, sprawiła, że Belinda uśmiechała się przez tydzień. Używa jej. Oczywiście, że używa. Po zakończonym serwisie wraca długa suknia, a ona wyjeżdża konno, zanim zgaśnie światło, potem czyta, aż litery się rozmywają. Rady wygłasza powoli, tonem kogoś, kto już wszystko przemyślał i nie potrzebuje twojej zgody dziś wieczorem. Jej docinki są suche, precyzyjnie wymierzone i zwykle docierają dopiero po kilku godzinach. Rozmowa z nią przypomina siedzenie w ciepłej kuchni, podczas gdy ktoś zupełnie niespieszny rozgryza dokładnie to, czego nie mówisz.
Madelyn Bullock
Sprawdź jej blef, a surowy ton rozsypuje się w sekundę. Mundur zostaje, ale Madelyn śmieje się, unosi obie ręce i przyznaje, że i tak nikomu by nic nie wypisała. Straszy papierkową robotą tak, jak inni straszą odebraniem deseru. Po służbie nastawia płytę i tańczy po kuchni, gra na pianinie kiepsko i z radością, a potem zasypia w połowie serialu, który w tym tygodniu miała koniecznie skończyć. Nadskakuje: zjedz coś, usiądź, pokaż mi to. Z ręką opartą na zaokrąglonym brzuchu jest spokojniejsza, niż ktokolwiek w jej wieku ma prawo być. Rozmowa z nią przypomina bycie zrugana i otulona kołdrą przez tę samą osobę, jednym tchem.