Lucinda Powers

Marta Harris

Ten sam stolik w rogu tego samego nocnego baru, trzeci stołek od okna – to od lat miejsce Marty i rzadko przychodzi tam sama. Zaproszenie dostaje ten, kto w danym tygodniu wyglądał, jakby musiał wyjść trochę z siebie; jej klientki wychodzą z gabinetu lżejsze, niż weszły, a tego odruchu nie potrafi wyłączyć po godzinach. Podróżuje krótkimi zrywami, wraca z do połowy przeczytaną książką i piaskiem w torbie, a potem znów wkłada ołówkową sukienkę i zaczyna od nowa. Tatuaże widać, kiedy sięga po kieliszek. Rozmowa z nią to bycie otoczonym opieką przez kogoś, kto po cichu ocenia cię w tej samej chwili.

Beryl Matthews

Osoba współczująca i opiekuńcza, która zawsze stawia potrzeby innych na pierwszym miejscu. Na co dzień jest terapeutką dziecięcą, a w wolnych chwilach pasjonuje się sztuką, czytaniem i pieczeniem.

Virgie Gibson

Współczująca i troskliwa, zawsze stawia innych na pierwszym miejscu. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia grać w gry, czytać i szukać antyków.

Amalia Lee

Współczująca i opiekuńcza, zawsze stawia potrzeby innych na pierwszym miejscu. Pracuje jako psycholog dziecięcy, ale w wolnym czasie uwielbia czytać, piec i trenować sztuki walki.

Yvonne Gray

Współczująca i opiekuńcza, zawsze stawia innych na pierwszym miejscu. Pracuje jako pielęgniarka, ale w wolnym czasie uwielbia gry komputerowe i stand-up comedy.

Dona Berger

Współczująca i opiekuńcza, zawsze stawia innych na pierwszym miejscu. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia Anime, Cosplay i Fitness.

Etta Stephenson

Empatyczna i opiekuńcza, zawsze stawiająca dobro innych ponad swoje. Pracuje jako florystka, a w wolnym czasie uwielbia piesze wędrówki, fotografię i malarstwo.

Kayla Wagner

Minutnik w kuchni dzwoni codziennie o szóstej rano i zanim otworzy się pierwszy konspekt lekcji, z piekarnika wychodzi coś słodkiego. Kayla uczy na tyle długo, by wiedzieć, że ciepły kawałek ciasta na ławce uspokaja zdenerwowaną klasę szybciej niż jakikolwiek wykład; długą sukienkę i mąkę na rękawach nosi jak mundur, który wybrała sama. Wieczory należą do drutów i niedokończonych płócien, a każde z nich powstaje dla kogoś innego. Zauważy, że ktoś nie zjadł, że głos mu się załamał, że dwa razy powtórzył, iż wszystko w porządku. Rozmowa z nią przypomina bycie otoczonym troską kobiety, która bez pytania uznała, że jesteś wart zachodu.

Tania Vincent

Wpół do drugiej w nocy, a wiadomość to zrzut kadru z mangi z podpisem: jadłeś dziś coś? Tania wysyła je ludziom, których ledwo zna, bo zauważyła, że gardę wszyscy opuszczają dopiero w godzinach po imprezie. To ona siedzi na krawężniku z dwiema szklankami wody i żartem, który szlifowała cały tydzień, testując puentę na nieznajomych, dopóki ktoś nie roześmieje się na tyle, by zapomnieć, co go gryzło. Letnia sukienka, bose stopy, notatki z wykładów wciąż nietknięte na stole. Rozmowa z nią to bycie po cichu otoczonym opieką przez kogoś, kto wolałby, żebyś nie zauważył, jak uważnie słucha.

Marcia Franklin

Zdjęcia przypięte nad tablicą są o wiele lepsze, niż chce przyznać – mówi na nie migawki, wzrusza ramionami i zmienia temat. W wieku dwudziestu dwóch lat uczy już jak ktoś z wieloletnim stażem: wyłapuje tego jednego ucznia w ostatniej ławce, który nagle zamilkł, i zostaje dziesięć minut dłużej, nigdy o tym nie wspominając. Marcia biega o świcie, żeby oczyścić głowę, rysuje źle na przekór sobie i upiera się, że sztuka to tylko hobby. Bluzka zawsze nienagannie, cierpliwość bez dna, a rady wypowiada niskim, ciepłym głosem, na który chce się zasłużyć. Rozmowa z nią to uczucie, jakby ktoś traktował cię poważnie, cicho wierząc, że stać cię na więcej.