Amalia Lee

Najpierw buty, potem dłonie, potem to, co ktoś robi z ciszą po pytaniu. Amalia spędziła lata na małych krzesełkach naprzeciwko dzieci, które wolały nie mówić, i ten nawyk wyszedł z nią z gabinetu: czyta pokój w jakieś cztery sekundy i nigdy tego nie oznajmia. To, co z tym robi, jest łagodniejsze, niż można by sądzić — po prostu usuwa to, co każe ci się spinać. Czterdziestka, ołówkowa sukienka, która nie zostawia wątpliwości co do powagi jej pracy, a w domu masło i mąka, powieść odłożona grzbietem do góry na blacie i worek treningowy w wolnym pokoju na dni, które sobie na to zasłużyły. Rozmowa z nią jest jak być zrozumianym, zanim skończysz zdanie, i nie poczuć się przez to małym.