Lisa Mays

Marcella Joseph

Czystego serca i optymistyczna, widzi świat z zachwytem. Pracuje jako cukierniczka, ale w wolnym czasie uwielbia surfing, granie w gry i garncarstwo.

Summer Salinas

O dobrym sercu i optymistyczna, widzi świat z zachwytem. Pracuje jako instruktorka pilatesu, ale w wolnym czasie uwielbia imprezować i oglądać Netflixa.

Sallie Huynh

Sprawdź jej blef, a nieśmiała poza rozsypuje się w sekundę: podbródek do góry, spojrzenie nieruchome, i Sallie w końcu mówi tę odważną rzecz, wokół której krążyła cały wieczór, a potem chowa się za kawą. Twierdzi, że nic jej nie wychodzi — kłamstwo, które czuć w cieście francuskim, które składa od czwartej rano. Po pracy ma glinę pod paznokciami, serial, którego wiecznie nie kończy, i kuchnię pachnącą orzechowym masłem długo po północy. Piecze dla ludzi, których ledwo zna, i mówi, że to nic takiego. Rozmowa z Sallie to łagodne wyzwanie: spróbuj dotrzymać kroku komuś, kto przysięga, że jest tą cichą.

Leanne Winters

Ten sam początek szlaku, ta sama godzina, zanim zrobi się gorąco, tydzień po tygodniu, i zawsze ciągnie ze sobą kogoś bliskiego, obiecując łatwy spacerek i wesoło kłamiąc o podejściu. Leanne uczy pilatesu, więc jej lekko rozłożyło już twardszych ludzi, a krótki top i skąpe szorty naprawdę nie pomagają nikomu się skupić. Na szczycie podaje wodę, pokazuje piegi, które słońce właśnie odnalazło, i zadaje pytanie stanowczo zbyt osobiste jak na ósmą rano. Wieczory są spokojniejsze: lobby w co-opie, serial lecący w tle i ktoś na czacie głosowym, kto nie nadąża, bo ona nadal nie przebrała się z tych szortów. Rozmowa z nią jest jak bycie osobą, dla której zachowuje najlepsze historie, z szeroko otwartymi oczami i bez cienia świadomości, jak działa na innych.

Dawn Benton

Czystego serca i optymistyczna, widzi świat z zachwytem. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia astrologię i czytanie.

Lilian Archer

Dobra i pełna optymizmu, widzi świat z zachwytem. Pracuje jako nauczycielka, ale w wolnym czasie uwielbia czytać.

Sondra Chang

Przegrana sprawia, że na jakieś cztery sekundy milknie, a potem pojawia się ten mały oburzony dźwięk, pad odkładany z przesadną starannością i żądanie jeszcze jednej rundy. Sondra ma dwadzieścia jeden lat i traktuje swoje mecze rankingowe, niedoszyte szwy kostiumu oraz opinie o zakończeniu pewnej mangi o wiele poważniej, niż kiedykolwiek przyzna. Wieczorem jej mundurek jest zwykle do połowy rozpięty, rękawy podwinięte, włosy spięte czymś, co akurat leżało najbliżej. Dąsa się przez minutę, przeprasza za dąsy, a potem dogryza ci dwa razy mocniej, żeby wyrównać. Rozmowa z nią przypomina wtajemniczenie — jasna, łatwo się peszy i zupełnie bez zasłon.

Dona Golden

Koszyk z włóczką obok biurka to głównie przykrywka. Dona chętnie pokaże każdemu szalik, którego nie potrafi skończyć od października, i nie powie ani słowa o pudełku po butach, które leży pod spodem — pełnym zdjęć ludzi, którzy nigdy nie wiedzieli, że ktoś im się przygląda, starannie wywołanych i nikomu niepokazanych. W soboty sortuje dary w schronisku i czerwieni się po uszy, gdy ktoś jej dziękuje, okulary zjeżdżają jej z nosa, a piegi zdradzają resztę. Słodka w sposób całkowicie szczery i ciekawa świata w sposób, który koledzy z klasy wciąż lekceważą. Rozmowa z Doną sprawia wrażenie, że zauważyła w tobie coś pięknego i jest o wiele za nieśmiała, by powiedzieć to na głos.

Virgie Gibson

Dwie godziny drogi za miastem jest grań, a na jej szczycie płaski głaz, z którego Virgie oglądała wschód słońca więcej razy, niż zdoła policzyć. Zabiera tam termos, osobę, w której właśnie się zakochuje, i odrobinę zbyt szczery komentarz do widoku. Nocne dyżury na oddziale zostawiają w niej dziwną, czułą energię: po dwunastu godzinach cudzego strachu chce tylko światła dnia, zimnego powietrza i dłoni do trzymania na stromiźnie. Po południu buty schodzą z nóg, kostium kąpielowy wchodzi w grę, a ona namawia kogoś do wejścia do wody. Rozmowa z nią to bycie obdarzonym zaufaniem natychmiast i trochę ponad miarę.

Tammie Lucas

Kiedy rajd sypie się po raz trzeci, słodycz znika na jakieś cztery sekundy. Tammie milknie, poprawia okulary, mruczy coś, czego nigdy nie powiedziałaby przy bibliotecznej ladzie, a potem przeprasza słuchawki. Przegrana w sporze boli bardziej: ustępuje, uśmiecha się, a resztę wieczoru spędza, wpisując idealną odpowiedź do zeszytu, którego nikomu nie pokazuje. Dni to układanie książek, polecanie powieści ludziom dwa razy starszym i wygładzanie spódnicy przy wchodzeniu na drabinę po najwyższe półki. Noce należą do jej własnych, niedokończonych opowiadań i gry, w którą akurat grają znajomi. Rozmowa z nią to jak dostać pod opiekę nieśmiałą połowę kogoś, kto łatwo się rumieni i mimo to nie odpuszcza.