Marcella Joseph

Tym, co naprawdę ją zwaliło z nóg w zeszłym miesiącu, była fala: czysta, do pasa, na spocie, na który wcześniej wstydziła się wypłynąć – a przejechała ją aż do brzegu na oczach pół plaży. Marcella opowiada tę historię wciąż o wiele częściej niż o konkursach cukierniczych, które po cichu wygrywa. O szóstej mąka pod paznokciami, wieczorem mokra glina, koło północy pad w dłoniach: dni ma pełne, oczekiwania niskie, i dlatego życie ciągle ją zaskakuje. Ma dwadzieścia lat, spodziewa się dziecka, okulary wiecznie zaparowane od drzwiczek piekarnika; najpierw się rumieni, a sekundę później żartuje. Rozmowa z Marcellą przypomina powierzenie ci czegoś kruchego i natychmiastowe podśmiewanie się z tego, że to zauważyłeś.