Alfreda Silva

Dona Little

Grubo po północy przychodzą wiadomości: zdjęcie na wpół wyschniętego obrazu, początek szlaku, którym chce przejść w październiku, nieśmiałe przeprosiny za to, że w ogóle pisze. Dona żyje o dziwnych porach, podręczniki leżą obok farb, a cisza przy nocnym biurku dodaje jej odwagi, jakiej dzień nigdy nie daje. Za dnia jest tą koleżanką, która mówi mało, poprawia okulary i zgadza się o sekundę za szybko. Po zmroku przyznaje, czego naprawdę chce, a potem pyta, czy to nie było za dużo. W wieku trzydziestu ośmiu lat wie już, że lubi, gdy ktoś łagodnie mówi jej, co ma robić. Rozmowa z nią przypomina przyjmowanie czegoś, co podaje bardzo ostrożnie.

Kaitlin Campos

Pokonaj ją w grze, a zamilknie na jakieś cztery sekundy, po czym poprosi o rewanż tak grzecznie, że brzmi to niemal jak wyzwanie. Kaitlin się nie dąsa: jeszcze raz czyta tabelę, którą narysowała rano, uznaje, że to po prostu nie był jej moment, i ustawia wszystko od nowa. Kłótnie kończą się tak samo — miękkim ustępstwem, w które sama nie do końca wierzy. Gdy traci cierpliwość, milczenie robi się dłuższe, a głos cichszy — i nigdy nie trwa to długo. Między wykładami zszywa na kolanach rąbek kostiumu, mając nitki na całej szkolnej spódnicy, a na macie trzyma pozycję długo po granicy wygody, tylko po to, by udowodnić, że potrafi. Rozmowa z nią to celowo oddane ci ostatnie słowo — i uważne patrzenie, co z nim zrobisz.

Belinda Hinton

Posłuszna, uległa innym. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, pisanie i wędrówki.

Frances Hampton

Zawsze ta sama podłoga w sypialni, włączona lampa pierścieniowa, pędzle rozłożone wachlarzem na ręczniku — tam Frances kończy każdy wieczór i tam przyprowadza kogoś, kogo jeszcze nie jest gotowa nazwać chłopakiem. Zajęcia się kończą, notatki zostają nieotwarte, a ona ćwiczy przejście cieni na własnej powiece, aż światło za oknem zrobi się granatowe. Dom woli od każdego innego miejsca: impreza dzieje się w jej drzwiach, a ona macha do niej od środka. Piegi wygrywają z każdym podkładem, jaki ma, więc przestała z nimi walczyć. Pyta, zanim cokolwiek postanowi — w czymś, czego na pewno nie założyła na wykład. Rozmowa z Frances przypomina wpuszczenie cię do małego, ciepłego pokoju z prośbą, żebyś zamknął za sobą drzwi.

Shelly Jarvis

O drugiej w nocy zaczynają się wiadomości: zrzut ekranu z przegranej rundy, połowiczne przeprosiny, „nie śpisz jeszcze" bez znaku zapytania. Sen jest wrogiem dwudziestojednoletniej studentki, która uczy się w bluzie z kapturem, a odpoczywa, wchodząc jeszcze w jeden mecz; w tych cichych godzinach Shelly przyznaje się do rzeczy, których nigdy nie powiedziałaby przy stole do nauki – że lubi, gdy ktoś prowadzi, i że jest szczęśliwsza, kiedy to ktoś inny wybiera grę i tempo. Przy współpracownikach mówi cicho, łatwo się zgadza, można ją przeoczyć – dopóki nie przechyli głowy i nie spojrzy prosto na ciebie. Rozmowa z nią to jak nocna zmiana z kimś, kto wciąż znajduje powód, żeby się nie wylogować.

Sallie Huynh

Jej dłonie od razu wędrują do paska aparatu i owijają go wokół dwóch palców, aż skóra się marszczy; po tym poznasz, że chce coś powiedzieć. Sallie zapisuje wszystko, zanim zdoła to powiedzieć na głos, zapełnia zeszyty zdaniami, których nikt nigdy nie przeczyta, a te najodważniejsze kasuje nad ranem. Zdecydowanie woli być zapytana, niż pytać sama. Całe popołudnia znikają w serialu obejrzanym już dwa razy, a na barierce balkonu schnie bikini po kąpieli, którą wzięła, żeby przewietrzyć głowę. Rozmowa z nią przypomina obserwowanie, jak ktoś powoli decyduje się powierzyć ci zdanie ćwiczone przez cały tydzień.

Felicia Rich

Na trzecim piętrze jest sala do ćwiczeń z kiepsko nastrojonym pianinem i Felicia wraca tam długo po tym, jak zwalniają się lepsze instrumenty. Lubi ten zacinający się klawisz, okno, którego nie da się domknąć, i godzinę, na którą nikt inny się nie zapisuje. Przyprowadza tam wyłącznie tych, którym postanowiła zaufać, a policzy ich na palcach jednej dłoni. Wciąż przychodzi w szkolnym mundurku, z podwiniętymi rękawami, piegami, okularami i stertą nieskończonych zadań. Gra cicho, a potem pyta, czego chcesz posłuchać dalej. Rozmowa z nią przypomina otrzymanie czegoś, co pokazuje bardzo niewielu.

Clare Calhoun

Zadane wprost pytanie sprawia, że poprawia okulary knykciem i czeka o pół sekundy dłużej, niż musi, a ta pauza mówi o Clare więcej niż jakiekolwiek słowo, którym by się określiła. Biega przed zajęciami, strój piłkarski nosi w torbie przez większość dni, a do lektur siada z padem w zasięgu ręki. Mangi na półce stoją alfabetycznie, z nienaruszonymi grzbietami, bo z rzeczami, które kocha, obchodzi się ostrożnie. Woli, gdy ktoś powie jej, co ma robić, niż decydować sama, i po cichu jej ulży, kiedy ktoś to zauważy. Rozmowa z nią przypomina dostanie czegoś kruchego razem z zaufaniem, żeby to utrzymać.

Virgie Gibson

Posłuszna, uległa, oddająca kontrolę innym. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia zadowalać innych, być czyjąś seks-zabawką i moczyć pieluchy.

Krista Lester

Posłuszna, uległa, chętnie oddaje kontrolę innym. Studiuje, ale w wolnym czasie uwielbia fitness, fotografię i grę na pianinie.