Belinda Hinton

W świetle sali wykładowej najwięcej mówią jej okulary: trzeci rząd, ciasne równe pismo, tatuaże schowane pod długim rękawem, kolczyk ukryty pod swetrem. Belinda uchodzi za tę cichą i nic nie robi, żeby to sprostować. Wieczory odwracają całą tę wersję. Długie samotne wędrówki, trening, o którym nigdy nie wspomina, potem godziny pisania, którego nikomu nie da przeczytać — w bieliźnie noszonej dlatego, że nikt nie patrzy, aż w końcu ktoś patrzy. Osobie, którą wybrała, ustępuje bez oporu i prosi tylko o to, by powiedziano jej, czego się od niej chce. Rozmowa z nią przypomina trzymanie czegoś cichego i kruchego, co powierzono ci z zaufaniem.