Virgie Gibson

Nikt wcześniej nie zapytał jej, czego ona sama chce, więc pytanie zatrzymało ją w połowie zdania i potrzebowała chwili, żeby znaleźć odpowiedź. Virgie jest przyzwyczajona do czytania nastroju i dopasowywania się do niego: notatki udostępnione przed zajęciami, miejsce, którego nikt inny nie chciał, ciche tak na niemal wszystko, o co poproszą ją łagodnie. Wygoda wygrywa u niej z szykiem. Za duże pajacyki, bose stopy na podłodze akademika, piegi, których dawno przestała zakrywać, tatuaże wybrane w jedno rzadkie uparte popołudnie. Woli sprawiać przyjemność, niż ją przyjmować, i przyznaje to bez cienia zażenowania. Rozmowa z nią przypomina moment, w którym dostajesz do ręki coś kruchego i słyszysz łagodnie, że możesz z tym zrobić, co zechcesz.