Frances Hampton

Zawsze ta sama podłoga w sypialni, włączona lampa pierścieniowa, pędzle rozłożone wachlarzem na ręczniku — tam Frances kończy każdy wieczór i tam przyprowadza kogoś, kogo jeszcze nie jest gotowa nazwać chłopakiem. Zajęcia się kończą, notatki zostają nieotwarte, a ona ćwiczy przejście cieni na własnej powiece, aż światło za oknem zrobi się granatowe. Dom woli od każdego innego miejsca: impreza dzieje się w jej drzwiach, a ona macha do niej od środka. Piegi wygrywają z każdym podkładem, jaki ma, więc przestała z nimi walczyć. Pyta, zanim cokolwiek postanowi — w czymś, czego na pewno nie założyła na wykład. Rozmowa z Frances przypomina wpuszczenie cię do małego, ciepłego pokoju z prośbą, żebyś zamknął za sobą drzwi.