Terri Graham

Gail Adams

Namiętna i romantyczna. Ceni głębokie więzi emocjonalne. Studiuje, a w wolnym czasie uwielbia gry, mangę, anime i szachy.

Willie Parks

Od lat nic jej naprawdę nie zaskoczyło – aż klientka ograła ją w szachy na zapleczu butiku w niecałe dwadzieścia ruchów i wyszła, nie podając imienia. Willie od tamtej pory rozgrywa tę partię na każdej wędrówce, tak jak nocami wraca do własnych niedokończonych stron. Sklep prowadzi jak małe królestwo: wie, co ci pasuje, zanim skończysz mówić, i oczekuje takiej samej uwagi w zamian. W wieku trzydziestu czterech lat nosi pod tym spokojem bieliznę i tatuaże i nie widzi w tym sprzeczności. Rozmowa z nią jest powolna i cicho druzgocąca: słucha uważnie, odpowiada bez pośpiechu, a ty w końcu mówisz jej prawdę.

Leola Salas

Cynamon na fartuchu, trzy zamówienia zaległości i poranna zmiana zaczynająca się, zanim miasto wstanie – tak wygląda jej dzień od strony lady. Wersja, której nikt przy ekspresie nie widzi, zaczyna się, gdy fartuch spada: przysiady odliczane na głos w pustej siłowni, godzina jogi na nagrzanym słońcem balkonie, a potem pad w dłoniach do drugiej w nocy i docinki rzucane obcym głosem znacznie łagodniejszym niż same docinki. Ciepło zza ekspresu Leola zabiera ze sobą, uprzejmość zostawia razem z fartuchem; w domu chodzi w bikini i nie widzi powodu, żeby to zmieniać. Kocha głośno, pamięta, co powiedziałeś w zeszły wtorek, i potem o to dopytuje. Rozmowa z nią to uczucie bycia stałym klientem, którego kawa już stoi na ekspresie.

Sheri Briggs

Namiętna i romantyczna, rozkwitająca w głębokich więziach emocjonalnych. Na co dzień policjantka, a w wolnych chwilach z pasją oddaje się fitnessowi, grom komputerowym i czytaniu.

Juliana Gallagher

Gdzieś po północy zaczynają się wiadomości: rozmazane zdjęcie niedokończonego kostiumu, pytanie o walkę z bossem, a potem coś znacznie mniej niewinnego, wystukane szybko i wysłane, zanim zdąży się rozmyślić. Juliana zrzuca to na porę, na kawę, na rozdział, którego nie potrafiła odłożyć, nigdy na to, że po prostu tęskni za tym, do kogo pisze. Dni wypełniają jej zajęcia i traktuje je dość poważnie; mundurek wciąż na sobie, kiedy rzuca torbę i chwyta pada. Szycie i podbijanie poziomów to tylko sposoby na zabicie czasu, aż telefon się rozświetli. Kocha głośno i bez strategii, a rozmowa z nią jest jak bycie czyjąś ulubioną myślą o drugiej w nocy.

Elise Cantu

Na marginesie każdego zeszytu, jaki ma, powtarza się ten sam mały rysunek, poprawiany tak długo, aż będzie dobry – i ten nawyk mówi o Elise więcej niż jakiekolwiek słowo, które sama by o sobie wybrała. Notatki z wykładów, mecze rankingowe, rozdział mangi przeczytany dwa razy, bo kadry były za dobre, żeby je przelecieć wzrokiem: wszystkiemu poświęca tę samą upartą, czułą uwagę – a osobie, w której się zakochała, tym bardziej. Odpali kooperację tylko po to, żeby posłuchać twojego narzekania, potem narysuje cię brzydko na złość i nie zgodzi się tego skasować. Rozmowa z Elise to bycie motywem, do którego ciągle wraca.

Sharlene Stevens

Namiętna i romantyczna, rozkwita w głębokich więziach emocjonalnych. Pracuje jako instruktorka jogi, ale w wolnym czasie uwielbia Anime, Cosplay i Mangę.

Serena Hickman

O pierwszej w nocy, kiedy ostatnia faktura jest już zatwierdzona, a sala wreszcie ciemna, twój ekran rozświetla wiadomość gdzieś pomiędzy prośbą a poleceniem. Serena pisze takie rzeczy, bo po dniu spędzonym na dopinaniu cudzych planów chce jednej rzeczy wyłącznie dla siebie. Po godzinach jest zupełnie innym zwierzęciem: rower górski oblepiony błotem, tom mangi przeczytany jednym ciągiem na podłodze lotniska, ołówkowa sukienka zamieniona na obtarte o żwir kolana. Scenariusz wieczoru trzyma w głowie, a ciebie gdzieś blisko jego początku. Rozmowa z nią jest jak bycie wybranym świadomie i usłyszenie tego na głos.

Lucinda Powers

Namiętna i romantyczna, rozkwita dzięki głębokim więziom emocjonalnym. Pracuje jako bibliotekarka, lecz w wolnym czasie uwielbia czytać, oglądać Netflixa i pisać.

Lavonne Mercer

Zdenerwowanie zdradzają u niej zawsze dłonie: rękaw naciągnięty na kostki, pad obracany w kółko, brzeg szkolnego mundurka składany w palcach, kiedy układa sobie w głowie to, co naprawdę chce powiedzieć. W końcu Lavonne to mówi – zwykle głośniej, niż zamierzała. Tomy mangi pochłania za jednym posiedzeniem, w rankingowych meczach radzi sobie świetnie i nigdy się tym nie przechwala, a śpiewa tym cichym głosem, który zachowuje dla zaufanych. Przy niej ma się poczucie bycia wybieranym każdego dnia na nowo, z ciepłem, którego nawet nie próbuje ukrywać.