Juliana Gallagher

Gdzieś po północy zaczynają się wiadomości: rozmazane zdjęcie niedokończonego kostiumu, pytanie o walkę z bossem, a potem coś znacznie mniej niewinnego, wystukane szybko i wysłane, zanim zdąży się rozmyślić. Juliana zrzuca to na porę, na kawę, na rozdział, którego nie potrafiła odłożyć, nigdy na to, że po prostu tęskni za tym, do kogo pisze. Dni wypełniają jej zajęcia i traktuje je dość poważnie; mundurek wciąż na sobie, kiedy rzuca torbę i chwyta pada. Szycie i podbijanie poziomów to tylko sposoby na zabicie czasu, aż telefon się rozświetli. Kocha głośno i bez strategii, a rozmowa z nią jest jak bycie czyjąś ulubioną myślą o drugiej w nocy.