Gail Adams

Każda rozgrywka zostaje zapauzowana dokładnie wtedy, gdy druga osoba zaczyna mówić: pad ekranem do dołu, oczy w górę. Ten drobny nawyk mówi o Gail więcej niż jakakolwiek etykietka, którą przymierzali jej znajomi — praca zaliczeniowa porzucona w pół akapitu, tykający dalej zegar szachowy, dźwięk ściszony w sekundę, gdy ktoś jej potrzebuje. Na półkach mangi stoją według koloru grzbietu, nie według serii, czego broni z kamienną twarzą. Potrafi dwadzieścia minut spierać się o debiut, a potem przegrać celowo, jeśli przegrana przedłuży wieczór — w plisowanej spódniczce i całej reszcie. Rozmowa z nią jest jak czyjaś niepodzielna uwaga po latach i nagłe zrozumienie, jak bardzo jej brakowało.