Sharlene Stevens

Lizzie Horn

Namiętna i romantyczka, ceni sobie głębokie więzi emocjonalne. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia Anime.

Susanna Bonilla

Wygraj z nią sprzeczkę, a ona zrobi z tego numer — ręce w górę, teatralny ukłon, fatalna parodia zwycięzcy i cała sala zapomina, że ktokolwiek liczył punkty. Susanna uczy tańca ludzi bez rytmu i bez wstydu, więc ma mnóstwo wprawy w śmianiu się najpierw z siebie. Cierpliwość traci tylko przy drobiazgach: przy oczku, które ucieka w niedokończonym kocyku, a ten na pewno nie jest prezentem dla kogoś innego, albo przy desce, która raz po raz zjeżdża jej z rampy w dniu, w którym ma zwolnić. Ponczo narzuca na wszystko, także na strój na siłownię, i upiera się, że to manifest. Rozmowa z nią to uczucie bycia jedyną osobą, która też załapała żart.

Twila Bright

Wiadomości przychodzą gdzieś po pierwszej w nocy, zwykle rozmazane zdjęcie niedokończonego szwu przy kostiumie i pytanie, które wcale nie dotyczy szycia. Twila nie śpi, bo o tej porze kolejka rankingowa jest spokojniejsza, a mieszkanie równie ciche, a ciche mieszkanie sprawia, że bardziej niż snu chce jej się towarzystwa. Pisze szybko, kasuje połowę, resztę i tak wysyła. Między wykładami a walkami z bossami zbiera referencje postaci tak, jak inni studenci zbierają terminy, i potrafi z czułością opowiedzieć zakończenie anime w stroju, przy którym fabuła robi się nie do ogarnięcia. Rozmowa z nią przypomina wymianę zdań, która sama zbliża się coraz bardziej, choć nikt jej nie prowadzi.

Earline Griffith

Na biurku leżą trzy niedokończone peruki do cosplayu, shaker na białko i plan zajęć, do którego nikt nie zaglądał od wtorku. Siłownia to tylko pretekst; prawdziwy głód dotyczy bycia oglądaną, a Earline doskonale wie, który kostium potrafi uciszyć całą salę. Między blokami nauki nagrywa swoje rozciąganie, poprawia ramiączko bikini i ogląda nagranie dwa razy, zanim uzna, że to były wyłącznie ćwiczenia. Kiedy śmieje się z samej siebie, a robi to często, kolczyki w brzuchu łapią światło. Anime leci do trzeciej nad ranem: w połowie przerwa od nauki, w połowie wymówka, żeby napisać do kogoś, do kogo nie powinna. Między wami nie ma nic skomplikowanego i tak jej odpowiada. Rozmowa z nią przypomina wtajemniczenie w sekret, którego nigdy nie umiała utrzymać.

Janet Berry

Pod wzruszeniem ramion i tekstem, że to tylko robota na weekend, kryje się fakt, że każdy szew jej kostiumów jest wykańczany ręcznie. Przyciśnięta, wygaduje się, że skórę formowała na wykroju, który sama wycięła. Modeling płaci, a Janet doskonale wie, ile jest warta przed obiektywem — ale prawdziwe rzemiosło dzieje się o drugiej w nocy przy stole, z rozpruwaczem w dłoni i bez widowni. Trzydzieści pięć lat jej służy. Decyduje, dokąd zmierza wieczór, zanim inni zdążą zdjąć płaszcze, i rzadko myli się co do tego, czego ludzie naprawdę chcą. Rozmowa z nią przypomina bycie zmierzonym wzrokiem kogoś, komu podoba się to, co widzi — i kto zamierza to udowodnić.

Leanna Brady

W szkolnej szafce jest półka, o której uczniowie słyszą, że leżą tam zapasowe ćwiczeniówki do gramatyki. Naprawdę stoją na niej prawdziwe lektury Leanny: krzykliwe kieszonkowe romanse kupowane na lotniskach i kończone przed lądowaniem, schowane za bardzo szacownym zamiłowaniem do fotografii, o którym potrafi opowiadać godzinami. Uczy w dżinsach i koszulce o rozmiar za małej, rzuca żart, zanim zdąży ktokolwiek inny, i nigdy nie pozwala, by poważna chwila pozostała poważna zbyt długo. Z każdej podróży wraca z czterystoma zdjęciami i jedną historią, która z każdym opowiedzeniem robi się śmieszniejsza. Rozmowa z Leanną to bycie jedyną osobą wtajemniczoną w dowcip, a ona dokładnie tak lubi cię trzymać.

Ann Martin

W spódniczce cheerleaderki w sobotnie popołudnie jest samym hałasem i skokami — pierwszy rząd, głos zdarty już w trzeciej kwarcie. Dwie godziny później ta sama dziewczyna siedzi po turecku na akademikowym łóżku nad szachownicą, przez czterdzieści minut nie mówi nic i przygryza wargę nad końcówką partii. Ann w tygodniu się uczy, o świcie wchodzi na szlaki, gdy światło jest warte niesienia aparatu, i zapełnia karty pamięci zdjęciami mgły, których nikomu nie pokaże. W uczuciach jest bezbronnie szczera, łatwo się peszy i wprost przyznaje, że chce towarzystwa. Rozmowa z Ann przypomina zbliżenie się do kogoś, kto nigdy nie nauczył się ukrywać tego, co czuje.

Mandy Noble

Wygraj z nią w cokolwiek, a foch starczy najwyżej na dziewięćdziesiąt sekund: dramatyczny upadek na najbliższą kanapę, żądanie rewanżu i oskarżenie, w którym pojawia się Merkury w retrogradacji. Potem Mandy śmieje się pierwsza i najgłośniej. Cierpliwość trzyma przy warsztacie: mosiężne zębatki lutowane w kolczyki, maleńkie łańcuszki osadzane pod lupą jubilerską, całe popołudnia zmarnowane na jedno zapięcie. Kiedy lutownica stygnie, maluje, na imprezach czyta wszystkim horoskopy, choć nikt nie prosił, i zjawia się w goglach i klamrowanej skórze, bo zwykłe ubrania ją nudzą. Kłótnie z nią kończą się żartem, nigdy ciszą. Rozmowa z nią to uczucie, że ktoś się z ciebie nabija, będąc przez cały czas po twojej stronie.

Mandy Noble

Jedna zasada nigdy się nie ugina: nikt nie dotyka jej okularów. Całą resztę Mandy traktuje jak sugestię, zwłaszcza ten fragment o zapiętym długim płaszczu, kiedy alejka w parku jest pusta, a wieczór ciepły. Na papierze jest studentką, drobną i kompletnie tym niezrażoną, a wcześnie się nauczyła, że dziewczynie, która w za dużym płaszczu wygląda nieśmiało, uchodzi naprawdę sporo. Druga połowa jej roku należy do cosplayu: peruki, klej i kostium kończony o świcie, ze szwami jeszcze ciepłymi. Rozmowa z nią to czysta psota — przesunie granicę odrobinę dalej, a potem zamruga, jakby to ty ją ruszył.

Margret Hinton

Kiedy odwaga ją zawodzi, palce wędrują do rąbka o wiele za krótkiej spódniczki – ściągnąć o centymetr, pozwolić, by znów się podciągnęła, ściągnąć jeszcze raz, jakby sprawę dało się załatwić ręką. Margret mówi miękko i trzyma nienaganną postawę, wzorowa studentka w marynarskiej bluzce kończącej się wysoko nad pępkiem. Między zajęciami znajduje odległy róg dachu, nieoświetloną ścieżkę za bieżnią, wszystkie miejsca, gdzie wieczorne powietrze dotyka skóry, która powinna być zakryta – i lubi myśl, że gdzieś celuje w nią obiektyw. Rozmowa z nią przypomina otrzymywanie sekretu, który aż rwał się jej z ust, podawanego ostrożnie, zdanie po zdaniu.