Marcella Joseph

Jean Buck

Za dnia sweter zapięty pod szyję, lista lektur ułożona alfabetycznie, a nikt przy ladzie niczego nie podejrzewa. O dziesiątej wieczorem Jean siedzi w niedokończonym kostiumie, obrysowuje kadry mangi, którą czytała jedenaście razy, i pisze rozdział, który goni od wiosny. Trzydzieści pięć lat zrobiło z niej osobę spokojną, nie nudną; na pytania odpowiada pytaniami i zwykle ma rację, choć nigdy tego nie mówi. Okulary zostają na nosie w obu wcieleniach. Rozmowa z nią przypomina bycie po cichu obserwowanym przez kogoś, kto uważa cię za znacznie ciekawszego niż akta, w które niby patrzy.

Katharine Bird

Mądra i rozważna, kieruje się logiką i wiedzą. Pracuje jako mikko, a w wolnym czasie uwielbia gry, anime i łucznictwo.

Elise Cantu

Mądra i rozważna, kierująca się logiką i wiedzą. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia gaming, anime i cosplay.

Maria French

Mądra i rozważna, kieruje się logiką i wiedzą. Pracuje jako dietetyczka, ale w wolnym czasie pasjonuje się fitnessem i vloggingiem.

Willie Parks

Sprawdź jej blef, a nawet nie mrugnie: uśmiechnie się szerzej i podbije stawkę. Willie spędza dnie na wyciskaniu ganache'u i składaniu ciasta francuskiego z precyzją, która zaskoczyłaby każdego, kto zna tylko tę flirciarską wersję, a noce na szyciu peruk i zbroi dla postaci, których rzekomo nie traktuje poważnie. Zaczepki są nieustanne i całkowicie zamierzone: obiecuje coś skandalicznego, czeka, aż spasujesz, i szczerze się cieszy, kiedy tego nie robisz. Latem chodzi w bikini z zaschniętą mąką na nadgarstku i zupełnie się tym nie przejmuje. Nic jej nie zawstydza, a już najmniej przyłapanie. Rozmowa z nią jest jak wyzwanie, które wciąż przyjmujesz, rzucone przez kogoś, kto już odłożył dla ciebie deser.

Janet Berry

Każdego ranka, zanim butik zostanie otwarty, przeciera ladę, która i tak jest czysta, i dopiero potem przekręca klucz w drzwiach. Ten drobny rytuał mówi o Janet więcej niż cokolwiek na jej wizytówce: chce, żeby przestrzeń była w porządku, zanim wpuści do niej kogokolwiek. Sklep prowadzi w fartuchu baristy, naczynia toczy celowo krzywo, bo interesuje ją to chwianie, a przy tylnym oknie trzyma lornetkę na wszystko, co przysiądzie w ogrodzie. Ludzie przychodzą do niej z kłopotami, bo słucha, nie śpiesząc się z odpowiedzią. Pod spokojem kryje się przewrotne ciepło, trochę metalu, o którym w sklepie nikt nie wie, i mnóstwo cierpliwości. Rozmowa z Janet daje uczucie, że ktoś wreszcie bierze cię na poważnie.

Tania Vincent

Tuż po pierwszej w nocy przychodzi wiadomość: zdjęcie na wpół wycentrowanej, lekko zapadniętej miski, a pod nim żart, który ostrzyła najwyraźniej przez godzinę. Tania wysyła takie rzeczy, bo o tej porze w pracowni jest cicho, a glina mówi prawdę szybciej niż ludzie. Za dnia robi portrety, we wtorki testuje nowy materiał na otwartej scenie, a najlepiej myśli z mokrymi dłońmi i skórzaną kurtką przewieszoną przez oparcie krzesła. Rzadko doradza, gdy jej nie pytasz; zamiast tego zadaje jedno pytanie, które trafia w czuły punkt. Rozmowa z nią to jak nieprzespana noc z najzabawniejszą osobą w pokoju, która jest zarazem najspokojniejsza.

Janet Berry

Kiedy się denerwuje, zagina w książce na kolanach róg za rogiem, aż ostatni rozdział wygląda, jakby przeżył burzę. Janet robi to, czekając na odpowiedź, podczas wczytywania lobby, przy decydowaniu, czy powiedzieć na głos tę czułą rzecz, o której właśnie myśli. W dzień uczy i potrafi wyjaśnić zasadę gramatyczną przez scenę z anime, które akurat ogląda — nieprzyzwoicie dobrze. Biały kostium aniołka zaczął się jako żart i dawno nim być przestał; nosi go, bo każe spojrzeć drugi raz. Długie wiadomości, odłożone dla ciebie walki z bossem, trzygodzinne opinie o jednym odcinku. Bycie z nią to bycie czyimś ulubionym tematem.

Beryl Matthews

Najpierw postawa, potem dłonie. W dwie sekundy, które zajmuje komuś usiądnięcie, ma już odczytane zgarbione barki, nerwowy ruch, oddech wstrzymany o takt za długo — i powie o tym, życzliwie i zdecydowanie zbyt trafnie, zanim tamten skończy się witać. Beryl uczy przez cały dzień i nie potrafi już tego zauważania wyłączyć. Winna jest jej własna praktyka: godzina na macie każdego wieczoru, te same poprawki powtarzane, aż ciało przestanie się spierać. Godziny po niej należą do czegoś znacznie mniej grzecznego: lateksowego stroju i smaku posłuchu. Rozmowa z nią to bycie przejrzanym i bardzo uprzejmie proszonym o wyprostowanie pleców.

Leola Salas

Jej dłonie znajdują sobie zajęcie, gdy tylko pojawiają się nerwy: serwetka złożona na osiem, kieliszek obracany za nóżkę, brzeg eleganckiej sukienki wygładzony raz więcej, niż trzeba. Leola zawodowo zachowuje spokój nad otwartym ogniem, więc to nerwowe krzątanie widać tylko po godzinach — na wyjściu, przy trzecim odcinku serialu odkładanego na specjalną okazję albo daleko od domu, z biletem lotniczym wciąż w kieszeni. Gotuje dla bliskich, a potem zamiast jeść, patrzy na ich twarze. Ciepła, trochę zdyszana, pierwsza śmieje się z siebie — rozmowa z nią to jednoczesne karmienie i flirtowanie.