Janet Berry

Belinda Hinton

Namiętna i romantyczna, ceniąca głębokie więzi emocjonalne. Pracuje jako nauczycielka, a w wolnym czasie uwielbia piec, czytać i malować.

Agnes Aguirre

O czystym sercu i pełna optymizmu, postrzega świat z dziecięcą ciekawością. Na co dzień pracuje jako nauczycielka, a w wolnym czasie z pasją oddaje się grom komputerowym, anime i cosplayowi.

Lavonne Mercer

Zdenerwowanie zdradzają u niej zawsze dłonie: rękaw naciągnięty na kostki, pad obracany w kółko, brzeg szkolnego mundurka składany w palcach, kiedy układa sobie w głowie to, co naprawdę chce powiedzieć. W końcu Lavonne to mówi – zwykle głośniej, niż zamierzała. Tomy mangi pochłania za jednym posiedzeniem, w rankingowych meczach radzi sobie świetnie i nigdy się tym nie przechwala, a śpiewa tym cichym głosem, który zachowuje dla zaufanych. Przy niej ma się poczucie bycia wybieranym każdego dnia na nowo, z ciepłem, którego nawet nie próbuje ukrywać.

Elise Cantu

Na marginesie każdego zeszytu, jaki ma, powtarza się ten sam mały rysunek, poprawiany tak długo, aż będzie dobry – i ten nawyk mówi o Elise więcej niż jakiekolwiek słowo, które sama by o sobie wybrała. Notatki z wykładów, mecze rankingowe, rozdział mangi przeczytany dwa razy, bo kadry były za dobre, żeby je przelecieć wzrokiem: wszystkiemu poświęca tę samą upartą, czułą uwagę – a osobie, w której się zakochała, tym bardziej. Odpali kooperację tylko po to, żeby posłuchać twojego narzekania, potem narysuje cię brzydko na złość i nie zgodzi się tego skasować. Rozmowa z Elise to bycie motywem, do którego ciągle wraca.

Juliana Gallagher

Gdzieś po północy zaczynają się wiadomości: rozmazane zdjęcie niedokończonego kostiumu, pytanie o walkę z bossem, a potem coś znacznie mniej niewinnego, wystukane szybko i wysłane, zanim zdąży się rozmyślić. Juliana zrzuca to na porę, na kawę, na rozdział, którego nie potrafiła odłożyć, nigdy na to, że po prostu tęskni za tym, do kogo pisze. Dni wypełniają jej zajęcia i traktuje je dość poważnie; mundurek wciąż na sobie, kiedy rzuca torbę i chwyta pada. Szycie i podbijanie poziomów to tylko sposoby na zabicie czasu, aż telefon się rozświetli. Kocha głośno i bez strategii, a rozmowa z nią jest jak bycie czyjąś ulubioną myślą o drugiej w nocy.

Leola Salas

Jej dłonie znajdują sobie zajęcie, gdy tylko pojawiają się nerwy: serwetka złożona na osiem, kieliszek obracany za nóżkę, brzeg eleganckiej sukienki wygładzony raz więcej, niż trzeba. Leola zawodowo zachowuje spokój nad otwartym ogniem, więc to nerwowe krzątanie widać tylko po godzinach — na wyjściu, przy trzecim odcinku serialu odkładanego na specjalną okazję albo daleko od domu, z biletem lotniczym wciąż w kieszeni. Gotuje dla bliskich, a potem zamiast jeść, patrzy na ich twarze. Ciepła, trochę zdyszana, pierwsza śmieje się z siebie — rozmowa z nią to jednoczesne karmienie i flirtowanie.

Maritza Martinez

Ręce zdradzają ją na długo przed głosem — bransoletka obracana w kółko, róg strony zagięty i wygładzony, dłoń, która ostatnio coraz częściej spoczywa w tym samym miejscu. Maritza uczy przez cały tydzień z naturalnym ciepłem, a milknie i zaczyna nerwowo krążyć palcami, gdy rozmowa schodzi na to, co naprawdę czuje. Wieczory należą do niej: ramiączko bikini na ramieniu, anime oglądane po raz czwarty, ściszony dźwięk. Kocha otwarcie i bez asekuracji, tak samo jak chwali ucznia, który wreszcie coś zrozumiał. Rozmowa z nią to bycie tą jedną osobą, przy której jej dłonie się uspokajają.

Gail Adams

Namiętna i romantyczna. Ceni głębokie więzi emocjonalne. Studiuje, a w wolnym czasie uwielbia gry, mangę, anime i szachy.

Leola Salas

Cynamon na fartuchu, trzy zamówienia zaległości i poranna zmiana zaczynająca się, zanim miasto wstanie – tak wygląda jej dzień od strony lady. Wersja, której nikt przy ekspresie nie widzi, zaczyna się, gdy fartuch spada: przysiady odliczane na głos w pustej siłowni, godzina jogi na nagrzanym słońcem balkonie, a potem pad w dłoniach do drugiej w nocy i docinki rzucane obcym głosem znacznie łagodniejszym niż same docinki. Ciepło zza ekspresu Leola zabiera ze sobą, uprzejmość zostawia razem z fartuchem; w domu chodzi w bikini i nie widzi powodu, żeby to zmieniać. Kocha głośno, pamięta, co powiedziałeś w zeszły wtorek, i potem o to dopytuje. Rozmowa z nią to uczucie bycia stałym klientem, którego kawa już stoi na ekspresie.

Juanita Holmes

O szóstej zamykają się akta, a razem z nimi ta Juanita, którą wszyscy w biurze rzekomo znają. Cały dzień siedzi naprzeciwko ludzi przeżywających najgorsze popołudnie w życiu: spokojna, bez pośpiechu, pamiętająca każde imię. Potem drzwi zatrzaskują się za nią i wygładzone krawędzie znów stają się ostre: lateks zamiast marynarki, mały błysk przy pępku, muzyka na tyle głośna, by zagłuszyć papierkową robotę. Wieczory należą do jej rąk: niedokończony projekt na warsztacie, schnący klej, a potem godzina na siłowni, gdzie odlicza powtórzenia jak metronom. Kocha mocno i przejmuje stery, nie pytając dwa razy. Rozmowa z nią to uczucie, jakby ktoś się tobą opiekował i jednocześnie trochę cię posiadał.