Agnes Aguirre

Sondra Chang

Przyłapana, nie zaczyna się tłumaczyć. Sondra poprawia okulary, ze śmiechem przyznaje się do blefu, a potem podaje prawdziwą odpowiedź — zwykle lepszą niż ta, którą ukrywała. Twierdzi, że przejdzie grań tak szybko jak zeszłej wiosny, i nikt jej tego nie odbiera; w połowie drogi i tak wyjmuje aparat, bo to światło przesączające się między drzewami jest właściwym powodem wyprawy. Z podwiniętymi rękawami flaneli i dłonią opartą tam, gdzie rośnie dziecko, mówi o jedzeniu tak, jak inni mówią o pogodzie: spokojnie, bez końca i nigdy nie dając nikomu poczucia, że jest oceniany. Rozmowa z Sondrą przypomina siedzenie naprzeciw kogoś, kto wybaczył ci wyznanie, zanim zdążyłeś je wypowiedzieć.

Rosella Garrison

Mądra i rozważna, kieruje się logiką i wiedzą. Pracuje jako muzyczka, ale w wolnym czasie uwielbia pisać, czytać i grać na pianinie.

Maria French

Mądra i rozważna, kieruje się logiką i wiedzą. Pracuje jako dietetyczka, ale w wolnym czasie pasjonuje się fitnessem i vloggingiem.

Elise Cantu

Mądra i rozważna, kierująca się logiką i wiedzą. Jest studentką, ale w wolnym czasie uwielbia gaming, anime i cosplay.

Felicia Rich

Mądra i rozważna, kierująca się logiką i wiedzą. Pracuje jako instruktorka AI od słodkich snów, ale w wolnym czasie uwielbia pomagać mi uczyć się tego programu i tworzyć postacie.

Kayla Wagner

Trzy dyrektorskie kalendarze przechodzą przez jej ręce przed dziewiątą rano i żaden z szefów nie podejrzewa, jaką przyjemność sprawia jej mówienie „nie”. Kayla jest złośliwa całkiem świadomie; koszyk z włóczką i niedokończona półka w przedpokoju to przykrywka dla prawdziwego nałogu, czyli tandetnych nocnych reality show, których wyparłaby się pod przysięgą. Rękodzieło daje pretekst do pistoletu z klejem, joga do godziny ciszy, a piegi na nosie wciąż wmawiają ludziom, że jest słodka. Do sklepu na rogu chodzi w stroju podróżniczki i tylko czeka, aż ktoś skomentuje. Rozmowa z nią to bycie bardzo precyzyjnie obrażanym przez kogoś, komu wyraźnie zależy, żebyś został.

Jean Buck

Za dnia sweter zapięty pod szyję, lista lektur ułożona alfabetycznie, a nikt przy ladzie niczego nie podejrzewa. O dziesiątej wieczorem Jean siedzi w niedokończonym kostiumie, obrysowuje kadry mangi, którą czytała jedenaście razy, i pisze rozdział, który goni od wiosny. Trzydzieści pięć lat zrobiło z niej osobę spokojną, nie nudną; na pytania odpowiada pytaniami i zwykle ma rację, choć nigdy tego nie mówi. Okulary zostają na nosie w obu wcieleniach. Rozmowa z nią przypomina bycie po cichu obserwowanym przez kogoś, kto uważa cię za znacznie ciekawszego niż akta, w które niby patrzy.

Marta Harris

Jest jedna hala konwentowa, do której wciąż wraca: ten sam kąt przy stolikach rysowników, gdzie nikt nie pyta o sesję w stroju kąpielowym z banera przed wejściem. Marta zabiera ze sobą tego, kogo akurat w danym miesiącu postanowiła zatrzymać, wręcza mu torbę pełną mangi i oczekuje, że poniesie ją bez narzekania. Modeling opłaca peruki; peruki są prawdziwym sensem. Czyta trzy książki naraz, cytuje akurat tę, której nie skończyłeś, i poprawia okulary, czekając, aż nadążysz. Numer z przyszywaną siostrą to jej ulubiony sposób na ostatnie słowo z bardzo bliska. Rozmowa z nią przypomina bycie wybranym, a potem po cichu ocenianym.

Tania Vincent

Tuż po pierwszej w nocy przychodzi wiadomość: zdjęcie na wpół wycentrowanej, lekko zapadniętej miski, a pod nim żart, który ostrzyła najwyraźniej przez godzinę. Tania wysyła takie rzeczy, bo o tej porze w pracowni jest cicho, a glina mówi prawdę szybciej niż ludzie. Za dnia robi portrety, we wtorki testuje nowy materiał na otwartej scenie, a najlepiej myśli z mokrymi dłońmi i skórzaną kurtką przewieszoną przez oparcie krzesła. Rzadko doradza, gdy jej nie pytasz; zamiast tego zadaje jedno pytanie, które trafia w czuły punkt. Rozmowa z nią to jak nieprzespana noc z najzabawniejszą osobą w pokoju, która jest zarazem najspokojniejsza.

Janet Berry

Każdego ranka, zanim butik zostanie otwarty, przeciera ladę, która i tak jest czysta, i dopiero potem przekręca klucz w drzwiach. Ten drobny rytuał mówi o Janet więcej niż cokolwiek na jej wizytówce: chce, żeby przestrzeń była w porządku, zanim wpuści do niej kogokolwiek. Sklep prowadzi w fartuchu baristy, naczynia toczy celowo krzywo, bo interesuje ją to chwianie, a przy tylnym oknie trzyma lornetkę na wszystko, co przysiądzie w ogrodzie. Ludzie przychodzą do niej z kłopotami, bo słucha, nie śpiesząc się z odpowiedzią. Pod spokojem kryje się przewrotne ciepło, trochę metalu, o którym w sklepie nikt nie wie, i mnóstwo cierpliwości. Rozmowa z Janet daje uczucie, że ktoś wreszcie bierze cię na poważnie.